Συστηματικός κατάλογος διαδοχής και μελών της Επικούρειας Σχολής, που χαρτογραφεί την ιστορική πορεία του Κήπου από τον 4ο αιώνα π.Χ. έως τον 2ο αιώνα μ.Χ. Το κείμενο τεκμηριώνει τη θεσμική επιβίωση της σχολής και την πολυμορφία των μελών της.
Η εργασία αυτή έχει προκύψει από την επικούρεια ιστοσελίδα https://twentiers.com/ και μεταφράστηκε στα ελληνικά από τον Λεωνίδα Αλεξανδρίδη τον Φεβρουάριο του 2026 και δημοσιεύεται με την άδεια του συγγραφέα και του μεταφραστή.
www.epicuros.gr - Τάκης Παναγιωτόπουλος
2ος Πολύστρατος (300- 219/8 π. Χ.) σχολάρχης, 250- 219/8 π. Χ.
3ος Διονύσιος από Λαμπτρές (280-205 π. Χ.), σχολάρχης 219/8- 205 π. Χ.
4ος Βασιλείδης από Τύρο (245-175 π. Χ.), σχολάρχης 205-175 π. Χ..
5ος Πρώταρχος από την Βαργυλία (225-150 π. Χ.), σχολάρχης 175-150 π. Χ..
6ος Απολλόδωρος Αθηναίος (200-125 π. Χ.), σχολάρχης 147-125 π. Χ., γνωστός ως Κηποτύραννος.
7ος Ζήνων Σιδώνιος (166-75 π. Χ.), σχολάρχης 125-75 π. Χ.
8ος Φαίδρος (138-70/69 π. Χ.), σχολάρχης 75- 70/69 π. Χ.
9ος Πάτρων (100-25 π. Χ.), σχολάρχης 70/69 – 51 π. Χ.
Το 121 μ. Χ. ο τότε αξιωματούχος, Popillius Theotimus, απευθύνθηκε στην Πλωτίνα, χήρα του αυτοκράτορα Τραϊανού και αφοσιωμένη οπαδό, να μεσολαβήσει στον Αδριανό για την απαλλαγή από την απαίτηση ότι ο επικεφαλής έπρεπε να είναι Ρωμαίος πολίτης, η οποία είχε οδηγήσει σε ατυχείς επιλογές. Η αίτηση έγινε δεκτή και αναγνωρίστηκε με όλη την ευγνωμοσύνη που άρμοζε στη Σχολή. (Norman De Witt, Epicurus and His Philosophy).
16ος Ποπίλλιος Θεότιμος (1ος-2ος αιώνας μ.Χ.), σχολάρχης ( 100-125).
17ος
Ηλιόδωρος
(
2ος
αιώνας
μ.Χ.), ο Αδριανός γράφει γι’ αυτόν. (125-150).
Αργότερα στον αιώνα, αναφέρεται ότι η Σχολή έγινε δικαιούχος της γενναιοδωρίας του Μάρκου Αυρήλιου (161-180 μ.Χ.), ο οποίος χορήγησε ένα ετήσιο επίδομα 10.000 δραχμών στους επικεφαλής όλων των αναγνωρισμένων Σχολών. (Norman
De
Witt, Epicurus
and
His
Philosophy).
Αριστόβουλος Σάμιος ( 4ος- 3ος αιώνας π. Χ.), αδελφός του Επίκουρου.
Χαιρέδημος Σάμιος ( 4ος- 3ος αιώνας π. Χ.), αδελφός του Επίκουρου.
Νεοκλής Σάμιος (4ος- 3ος αιώνας π. Χ.), αδελφός του Επίκουρου.
4ος προς 3ο αιώνα π. Χ.
Ανάξαρχος (4ος-3ος αιώνας π. Χ.), αποσπασματική βεβαίωση.
Απελλής (4ος-3ος αιώνας π. Χ.), αποδέκτης επιστολής του Επίκουρου.
Απολλόδωρος Λαμψακινός (4ος-3ος αιώνας π. Χ.), αδελφός του Λεωντέα.
Αρχεφών (4ος-3ος αιώνας π. Χ..), αποσπασματική βεβαίωση.
Αθήναιος (4ος-3ος αιώνας π. Χ.), μαθητής του Πολύαινου του Λαμψακινού.
Βάτις Λαμψακινή (4ος-3ος αιώνας π. Χ.), σύζυγος του Ιδομενέα και αδελφή του Μητρόδωρου.
Βοϊδίον (4ος-3ος αιώνας π. Χ.), εταίρα, μαθήτευσε στον Κήπο.
Δημελάτα (4ος-3ος αιώνας π. Χ.), εταίρα, αναφέρεται από τον Φιλόδημο.
Δημήτρια (4ος-3ος αιώνας π. Χ.), εταίρα, σύντροφος του Έρμαρχου.
Δοσίθεος (4ος-3ος αιώνας π. Χ..) πατέρας του Ηγησιάνακτα και του Πύρσωνα.
Ερώτιον (4ος-3ος αιώνας π. Χ.), εταίρα, μαθήτευσε στον Κήπο.
Εύδημος (4ος-3ος αιώνας π. Χ.), αναφέρεται σε επιστολή του Επίκουρου.
Ηδεία (4ος-3ος αιώνας π. Χ.), εταίρα, σύντροφος του Πολύαινου.
Ηρόδοτος Λαμψακινός (4ος-3ος αιώνας π. Χ.), αποστάτησε στον Πλατωνισμό.
Ιδομενέας Λαμψακινός (310- 270 π. Χ.), κύριος χρηματοδότης του Κήπου.
Καλλίστρατος (4ος-3ος αιώνας π. Χ.), αποσπασματική βεβαίωση.
Καρνείσκος Λαμψακινός (4ος-3ος αιώνας π. Χ.), αφιέρωσε δοκίμιο στον Φιλίστα.
Χαρμίδης (4ος-3ος αιώνας π. Χ.), φίλος του Αρκεσίλαου του Ακαδημαϊκού.
Κολώτης Λαμψακινός (4ος-3ος αιώνας π. Χ.), δημοφιλής σατιρικός.
Κρόνιος Λαμψακινός (4ος-3ος αιώνας π. Χ.), παλαιός μαθητής του Εύδοξου.
Κτήσιππος (4ος-3ος αιώνας π. Χ.), αναφέρεται σε απόσπασμα του Επίκουρου.
Λεωντέας Λαμψακινός (4ος-3ος αιώνας π. Χ.), σύζυγος της Θεμίστας.
Λεόντιον (4ος-3ος αιώνας π. Χ..), σύντροφος του Μητρόδωρου.
Λυκόφρων (4ος-3ος αιώνας π. Χ.), αλληλογραφούσε με τον Λεωντέα.
Μαμμάριον (4ος-3ος αιώνας π. Χ.), πιθανή ερωμένη του Λεωντέα.
Μενήστρατος (4ος-3ος αιώνας π. Χ.), μαθητής του Μητρόδωρου.
Μενοικέας Λαμψακινός (4ος-3ος αιώνας π. Χ.), αποδέκτης της Επιστολής του Επίκουρου.
Μεντορίδης Λαμψακινός (4ος-3ος αιώνας π. Χ.), μεγαλύτερος αδελφός του Μητρόδωρου.
Μυς (4ος-3ος αιώνας π. Χ.), δούλος που απελευθερώθηκε και έγινε εκδότης.
Νικάνωρ (4ος-3ος αιώνας π. Χ.), μαθητής του Επίκουρου που αναφέρεται από τον Διογένη Λαέρτιο.
Νικήδιον (4ος-3ος αιώνας π. Χ.), εταίρα με τον Ιδομενέα.
Φιλαινής (4ος-3ος αιώνας π. Χ.), εταίρα αναφέρεται από τον Φιλόδημο.
Φιλίστας Λαμψακινός (4ος-3ος αιώνας π. Χ.), ενέπνευσε τον Καρνείσκο.
Πυθοκλής Λαμψακινός (4ος-3ος αιώνας π. Χ..), αποδέκτης της Επιστολής του Επίκουρου.
Θεοφείδης (4ος-3ος αιώνας π. Χ.), φίλος του Έρμαρχου, έλαβε επιστολή.
Θεμίστα Λαμψακινή (4ος-3ος αιώνας π. Χ.), σύζυγος του Λεωντέα.
Θεμιστώ ((4ος-3ος αιώνας π. Χ.), αναφέρεται από τον Allen.
Θεοφιλία (4ος-3ος αιώνας π. Χ.), εταίρα αναφέρεται από τον Ρωμαίο ποιητή Μαρτιάλη.
Τίμαρχος (4ος-3ος αιώνας π. Χ.), αναφέρεται σε επιστολή από τον Μητρόδωρο.
Τιμοκράτης Λαμψακινός (4ος-3ος αιώνας π. Χ.), αδελφός του Μητρόδωρου. Εγκατέλειψε τη Σχολή.
Ζώπυρος (4ος-3ος αιώνας π. Χ..), αποσπασματική βεβαίωση.
3ος αιώνας π. Χ.
Αλεξάνδρεια (3ος αιώνας π. Χ.), ατομική φιλόσοφος, συνδέεται με την Αλεξάνδρεια.
Αντίδωρος ο Επικούρειος (3ος αιώνας π. Χ.), έγραψε εναντίον του Ηρακλείδη.
Απολλωνίδης (3ος αιώνας π. Χ.), αποσπασματική βεβαίωση.
Απολλόδωρος ο Επικούρειος (3ος αιώνας π. Χ.), μαθητής του Πολύστρατου.
Αυτόδωρος ο επικούρειος (3ος αιώνας π. Χ.), τα έργα του αναφέρονται στη θρησκεία και τη δικαιοσύνη.
Διονύσιος από Λαμπτρές (280-205 π. Χ.), σχολάρχης 219/8- 205 π. Χ..
Ερασίστρατος από Κέα (304–250 π. Χ.) της Σχολής της Αλεξάνδρειας.
Ερμοκράτης από Αντιόχεια (3ος αιώνας π. Χ.), θεωρεί την προσευχή ως διαλογισμό.
Ιπποκλείδης Λαμψακινός (300-219/8 π. Χ.) ίδιες ημερομηνίες με Πολύστρατο.
Κινέας ο Επικούρειος (3ος αιώνας π. Χ..) σύμβουλος του Πύρρου Βασιλιά της Ηπείρου.
Διότιμος του Συμαχίδη (3ος αιώνας π. Χ.), μαθητής του Πολύστρατου.
Ευγάθης των Λαπίθων (3ος αιώνας π. Χ.), αποσπασματική βεβαίωση.
Ηγησιάναξ (3ος αιώνας π. Χ.), γιός του Δοσίθεου.
Ερμοκράτης (3ος αιώνας π. Χ.), πρότεινε φυσική ερμηνεία για την προσευχή.
Πολύστρατος (300- 219/8 π. Χ.), 2ος σχολάρχης, 250- 219/8 π. Χ.
Πύρσων (3ος αιώνας π. Χ.), γιός του Δοσίθεου.
Πύθων από Χύτρους (3ος αιώνας π. Χ.), γιός του Αριστοκράτη.
3ος προς 2ο αιώνα π. Χ.
Αντίοχος Δ’ Επιφανής (215-164), μαθητής του Φιλονίδη.
Αριστώνυμος (3ος- 2ος αιώνας π. Χ.), φίλος και μαθητής του Διονύσιου του Λαμψακινού.
Αρτέμων από Λαοδικεία (3ος- 2ος αιώνας π. Χ.), μαθητής του Διονύσιου, δίδαξε τον Φιλονίδη.
Βασιλείδης από Τύρο (245-175 π. Χ.), 4ος σχολάρχης 205-175 π. Χ.
Διογένης από Σελεύκεια (200-146 π. Χ.), εκτελέστηκε από τον Αντίοχο Στ’.
Ηλιόδωρος από Αντιόχεια (3ος- 2ος αιώνας π. Χ.), σύμβουλος και αξιωματούχος στην αυλή του Αντίοχου Δ’.
Ιόλαος από Βιθυνία (3ος- 2ος αιώνας π. Χ.), αρχαίος ιατρός.
Μητρόδωρος της Στρατονίκειας (3ος- 2ος αιώνας π. Χ.), οπαδός του Καρνεάδη.
2ος αιώνας π. Χ.
Αλκαίος (2ος αιώνας π. Χ.), εξορίστηκε με τον Φίλισκο το 154 π. Χ.
Απολλόδωρος Αθηναίος (200-125 π. Χ.), 6ος σχολάρχης 147-125 π. Χ.
Αντιφάνης (2ος αιώνας π. Χ.), «διαφωνών» κατά Φιλόδημο.
Δαμοφάνης (2ος αιώνας π. Χ.), αποσπασματική βεβαίωση.
Δημήτριος Α’ Σωτήρ (185-150 π. Χ.), κυβερνήτης της αυτοκρατορίας των Σελευκιδών, μαθητής του Φιλονίδη.
Ευκρατίδας Ρόδιος (2ος αιώνας π. Χ.), γνωστός μόνο από την επιτύμβια πλάκα του.
Ηράκλειτος από Ροδιόπολη (2ος αιώνας π. Χ.), Αθηναίος ιατρός.
Κεφισόφων (2ος αιώνας π. Χ.), αποσπασματική βεβαίωση.
Νικασικράτης Ρόδιος (2ος αιώνας π. Χ.), «διαφωνών» κατά Φιλόδημο
Φίλισκος (2ος αιώνας π. Χ.), εξορίστηκε με τον Αλκαίο το 154 π. Χ.
Φιλοκράτης Σιδώνιος (2ος αιώνας π. Χ.), από λίθινη επιγραφή.
Φιλονίδης από Λαοδικεία (200-130 π. Χ.), μαθητής του Βασιλείδη, έμενε στην Αντιόχεια.
Πρώταρχος από Βαργυλία (225-150 π. Χ.), 5ος σχολάρχης 175-150 π. Χ.
Θέσπις ο επικούρειος (225-150 π. Χ.), μαθητής του Βασιλείδη, δίδαξε τον Φιλόδημο.
Τιμασαγόρας Ρόδιος (2ος αιώνας π. Χ.), «διαφωνών» κατά Φιλόδημο.
2ος προς 1ο αιώνα
Απολλοφάνης από Πέργαμο (2ος -1ος αιώνας π. Χ.), εστάλη στη Ρώμη.
Αριστίων (100-86 π. Χ.), Τύραννος της Αθήνας με σύντομη θητεία.
Αθηναγόρας (2ος -1ος αιώνας π. Χ.), αποσπασματική βεβαίωση.
Ασκληπιάδης από Βιθυνία (124-40 π. Χ.), ιατρός με εισαγωγή της ατομικής θεωρίας στην ιατρική.
Δημήτριος Λάκων (2ος -1ος αιώνας π. Χ.), μαθητής του Πρώταρχου, δίδαξε τον Φιλόδημο.
Διόδωρος (2ος -1ος αιώνας π. Χ.), μετέφερε τη γνώση στην Ιταλία.
Διοκλής από Μαγνησία (2ος -1ος αιώνας π. Χ.), αποσπασματική βεβαίωση.
Ειρηναίος Μιλήσιος (2ος -1ος αιώνας π. Χ.), μαθητής του Δημήτριου του Λάκωνα.
Φαίδρος (138-70/69 π. Χ.), 8ος σχολάρχης 75- 70/69 π. Χ.
Ζήνων Σιδώνιος (166-75 π. Χ.), 7ος σχολάρχης 125-75 π. Χ.
1ος αιώνας π. Χ.
Αντιγένης (1ος αιώνας π. Χ.), φίλος του Φιλόδημου.
Απολλοφάνης από Πέργαμο (1ος αιώνας π. Χ.), εστάλη τη Ρώμη να διδάξει.
Βάκκχιος (1ος αιώνας π. Χ.), αποσπασματική βεβαίωση.
Βρόμιος (1ος αιώνας π. Χ.), μαθητής του Ζήνωνα του Σιδώνιου ίσως του Φιλόδημου.
Διογένης από Ταρσό (1ος αιώνας π. Χ.), ταξίδεψε με τον Πλουτιάδη της Ταρσού.
Λυσίας από Ταρσό (100-67 π. Χ.), Τύραννος που σφαγίασε τους πλούσιους.
Ορίων Επικούρειος (1ος αιώνας π. Χ.), «αξιοσημείωτος» κατά Διογένη Λαέρτιο.
Πάτρων (100-25 π. Χ.), 9ος σχολάρχης 70/69 – 51 π. Χ.
Φιλόδημος από Γάδαρα (110-30 π. Χ.), περίφημος μαθητής του Ζήνωνα του Σιδώνιου.
Πλάτων από Σάρδεις (1ος αιώνας π. Χ.), αποσπασματική βεβαίωση.
Πλουτιάδης από Ταρσό (1ος αιώνας π. Χ.), ταξίδευσε με τον Διογένη από Ταρσό,
Πτολεμαίος Αλέξανδρος ο Μαύρος (1ος αιώνας π. Χ.), «αξιοσημείωτος» κατά Διογένη Λαέρτιο.
Πτολεμαίος Αλέξανδρος ο Λευκός (1ος αιώνας π. Χ.), «αξιοσημείωτος» κατά Διογένη Λαέρτιο.
Θεόκριτος από Αμοργό (1ος αιώνας π. Χ.), από λίθινη επιγραφή.
Τιμαγόρας (1ος αιώνας π. Χ.), επικούρειος φιλόσοφος που αναφέρεται από τον Κικέρωνα.
1ος αιώνας μ.Χ.
Αρτεμίδωρος του Πάριον (1ος αιώνας), αποσπασματική βεβαίωση.
Αθηνόδωρος (1ος αιώνας), αποσπασματική βεβαίωση.
Αθηνόδωρος Αθηναίος (1ος αιώνας) αποσπασματική βεβαίωση.
Αμυνίας Σάμιος (1ος αιώνας), γνωστός μόνο από λίθινη επιγραφή.
Μεννέας (1ος αιώνας) αποσπασματική βεβαίωση.
Πλους από Παλαίπαφο (1ος αιώνας π. Χ./ μ.Χ.)
Ξενόκριτος (1ος αιώνας), γνωστός μόνο από λίθινη επιγραφή.
1ος προς 2ο αιώνα μ.Χ.
Αλέξανδρος ο επικούρειος (1ος προς 2ο αιώνα), ήταν φιλομαθής.
Αντίπατρος Αθηναίος (1ος προς 2ο αιώνα), φίλος του Διογένη Οινοανδέα.
Βοηθός Σιδώνιος (1ος προς 2ο αιώνα), γνωστός του Πλούταρχου.
Διογένης από Οινόανδα (1ος προς 2ο αιώνα), κατασκεύασε μεγάλη λίθινη επιγραφή με επικούρεια διδασκαλία.
Διονύσιος Ρόδιος (1ος προς 2ο αιώνα), φίλος του Διογένη Οινοανδέα.
Επικούρειος (1ος προς 2ο αιώνα), φιλόσοφος που αναφέρεται από τον Πλούταρχο.
Ευφρόνιος (1ος προς 2ο αιώνα) επικούρειος τον οποίο κοροϊδεύει ο Πλούταρχος.
Ηλιόδωρος (1ος προς 2ο αιώνα), 17ος σχολάρχης, ο Αδριανός γράφει γι’ αυτόν.
Ηράκλειτος από Ροδιάπολη (1ος προς 2ο αιώνα), γνωστός από επιγραφή.
Κάρος Ρόδιος (1ος προς 2ο αιώνα), φίλος του Διογένη Οινοανδέα.
Κέλσος [1] ο επικούρειος (1ος προς 2ο αιώνα), Έλληνας αντίπαλος της εκκλησίας.
Μεννέας Ρόδιος (1ος προς 2ο αιώνα), φίλος του Διογένη Οινοανδέα.
Νικέρατος Ρόδιος (1ος προς 2ο αιώνα), φίλος του Διογένη Οινοανδέα.
Φιλίδας Ηρακλέων από Δίδυμα (1ος προς 2ο αιώνα), γνωστός από επιγραφή.
Ποπίλλιος Θεότιμος (1ος-2ος αιώνας), 16ος σχολάρχης ( 100-125).
Θεοδωρίδας Ρόδιος (1ος προς 2ο αιώνα) φίλος του Διογένη Οινοανδέα.
Ξενοκλής από Δελφούς (1ος προς 2ο αιώνα), γνωστός του Πλούταρχου.
Ζώπυρος (1ος προς 2ο αιώνα) αναφέρεται από τον Λουκιανό από Σαμόσατα.
2ος αιώνας
Διοκλής ο επικούρειος (2ος αιώνας), αντικρούεται από τον περιπατητικό Σωτίωνα.
Κέλσος [2] ο επικούρειος (2ος αιώνας), φίλος του Λουκιανού από Σαμόσατα.
Δάμις ο επικούρειος (2ος αιώνας), φίλος του Λουκιανού από Σαμόσατα.
Διογενιανός (2ος αιώνας), έγγραψε πολεμική εναντίον του Χρύσιππου.
Ερμόδωρος ο επικούρειος (2ος αιώνας), σύγχρονος του Λουκιανού από Σαμόσατα.
Λουκιανός από Σαμόσατα (125-180), ο πρώτος συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας.
2ος προς 3ο αιώνα
Ζηνόβιος (2ος προς 3ο αιώνα μ.Χ.), στόχος ενός βιβλίου του Αλέξανδρου της Αφροδισιάδας.
Ζηνοκράτης ο επικούρειος (2ος προς 3ο αιώνα μ.Χ.), από τις επιστολές του Αλκίφρωνα.
«…μετά την εισβολή των Ερούλων το 267 μ. Χ. κανείς επικούρειος δεν κατείχε ακόμη τον Κήπο του Επίκουρου…» (Diskin Clay, The Cambridge Companion to Epicureanism)
3ος προς 4ο αιώνα μ.Χ.
Exuperantia (3ος προς 4ο αιώνα), σύζυγος του Ηρακλαμώνα Λεωνίδη.
Ηρακλαμών Λεωνίδης (3ος προς 4ο αιώνα ) σύζυγος της Exuperantia.
4ος αιώνας μ.Χ.
Παλλαδάς από Αλεξάνδρεια (4ος αιώνας) «τελευταίος γνωστός επικούρειος».
2ος προς 1ο αιώνα π. Χ.
Aulus Torquatus (2ος προς 1ο αιώνα π. Χ.), συνδέεται με τον Lucius Manlius, ήταν κατά του Καίσαρα.
Aurelius Opilius (2ος προς 1ο αιώνα), το 92 αποσύρθηκε στη Μυτιλήνη.
Catius Insuber (100-45 π. Χ.), δημοφιλής Κέλτης συγγραφέας από τη βόρεια Ιταλία.
Egnatius (2ος προς 1ο αιώνα π. Χ.), επινόησε ένα ποίημα Για τη Φύση των Πραγμάτων.
Gaius Amafinius (2ος προς 1ο αιώνα π. Χ.), πρώτος επικούρειος που έγραψε στα Λατινικά.
Lucius Cornelius Sisenna (2ος προς 1ο αιώνα π. Χ.), ιστορικός.
Lucius Manlius Torquatus (100-46 π. Χ..) φίλος του Κικέρωνα, αντίθετος προς τον Καίσαρα.
Rabirius (τέλος του 2ου αιώνα π. Χ.), από τους πρώτους επικούρειους που έγραψε στα Λατινικά.
Titus Albucius (τέλος του 2ου αιώνα π. Χ.), σπούδασε στην Αθήνα, δίδαξε στη Ρώμη.
1ος αιώνας π. Χ.
Appius Saufeius (1ος αιώνας π. Χ.), σπούδασε στην Αθήνα, ήρθε στη Ρώμη.
Aulus Hirtius (90-43 π. Χ.), φίλος του Κικέρωνα, ήταν κατά του Καίσαρα.
Caius Stallius Hauranus (1ος αιώνας π. Χ./1ος αιώνας), από Νεάπολη.
Calpurnia Caesaris (75 π. Χ.- 00 π. Χ.), σύζυγος του Ιούλιου, υπέρ του Καίσαρα.
Dion (1ος αιώνας π. Χ.), φιλόσοφος για τον οποίο ο Κικέρων δεν είχε κανένα σεβασμό.
Gaius Cassius Longinus (86-42 π. Χ.), φίλος του Κικέρωνα, ήταν κατά του Καίσαρα.
Gaius Cilnius Maecenas (70-8 π. Χ.), σύμβουλος του Οκταβιανού Αύγουστου.
Gaius Trebatius Testa (84-4 π. Χ.), φίλος του Κικέρωνα, υπέρ του Καίσαρα.
Gaius Vibius Pansa Caetronianus (90-43 π. Χ.), υπέρ του Καίσαρα.
Lucius Aufidius Bassus (1ος αιώνας π. Χ.), χρησιμοποιούσε τη φιλοσοφία για θεραπεία.
Lucius Calpurnius Piso Caesoninus (100-43 π. Χ.), υπέρ του Καίσαρα.
Lucius Cornelius Balbus (1ος αιώνας π. Χ.), φίλος του Κικέρωνα, υπέρ του Καίσαρα.
Lucius Luccesius (1ος αιώνας π. Χ.), φίλος του Κικέρωνα.
Lucius Papirius Paetus (1ος αιώνας π. Χ.), φίλος του Κικέρωνα, ήταν κατά του Καίσαρα.
Lucius Saufeius (1ος αιώνας π. Χ.), φίλος του Κικέρωνα και του Τ. Π. Αττικού, απολιτικός.
Lucius Varius Rufus (1ος αιώνας π. Χ.), Ρωμαίος ποιητής, συνδέεται με το Βιργίλιο.
Marcus Fadius Gallus (1ος αιώνας π. Χ.), φίλος του Κικέρωνα, ήταν κατά του Καίσαρα.
Marcus Pompilius Andronicus (1ος αιώνας π. Χ.), φίλος του Κικέρωνα.
Marcus Tullius Cicero (106-43 π. Χ.) φίλος του Φαίδρου, ήταν κατά του Καίσαρα.
Marcus Valerius Messalla Corvinus (1ος αιώνας π. Χ.), στρατηγός, συγγραφέας, συνεργάστηκε με τον Οράτιο.
Marius ο επικούρειος (1ος αιώνας π. Χ.), φίλος του Κικέρωνα.
Matius ο επικούρειος (1ος αιώνας π. Χ.), φίλος του Κικέρωνα, υπέρ του Καίσαρα.
Philodemus από τα Γάδαρα (110-30 π. Χ.), μαθητής του Ζήνωνα, δίδαξε τον Piso.
Plotius Tucca (1ος αιώνας π. Χ.), Ρωμαίος ποιητής σύντροφος του Βιργίλιου.
Publius Cornelius Dolabella (1ος αιώνας π. Χ.), υπέρ του Καίσαρα.
Publius Virgilius Maro «Βιργίλιος» (70-19 π. Χ.), μαθητής του Siro στη Νεάπολη.
Publius Volumnius Etrapelus (1ος αιώνας π. Χ.), υπέρ του Καίσαρα.
Quintus Horatius Flaccus «Οράτιος» (65-8 π. Χ.), έγγραψε το «carpe diem».
Siro (1ος αιώνας π. Χ.), μαθητής του Ζήνωνα, δίδαξε τον Βιργίλιο, ίδρυσε σχολή στη Νεάπολη.
Statilius Taurus o Επικούρειος (1ος αιώνας π. Χ.), από τον Κικέρωνα, ήταν κατά του Καίσαρα.
Titus Claudius Nero (2ος προς 1ο αιώνα π. Χ.), αποσπασματική βεβαίωση.
Titus Lucretius Carus (99-55 π. Χ.), έγραψε το De Rerum Natura.
Titus Pomponius Atticus (110-32 π. Χ.), φίλος του Κικέρωνα, απολιτικός.
Trebianus (1ος αιώνας π. Χ.,) αποσπασματική βεβαίωση, ήταν κατά του Καίσαρα.
Velleius ο επικούρειος (1ος αιώνας π. Χ.), φίλος του Κικέρωνα.
1ος αιώνας π. Χ./ 1ος αιώνας μ.Χ.
Anthis
(1ος
αιώνας
π. Χ./ 1ος
αιώνας)
απελεύθερη από την Calpurnia,
ονόμασε τον γιό της Εικάδειο «20ο».
Lucius Calpurnius Piso Pontifex (48 π. Χ.-32), γιος του Piso Caesoninus.
Lucius Cassius Nomentanus (1ος αιώνας π. Χ./ 1ος αιώνας), κατά τη βασιλεία του Τιβέριου.
Marcus Gavius Apicius (1ος αιώνας π. Χ./ 1ος αιώνας), κατά τη βασιλεία του Τιβέριου.
Publius Pomponius “Pompedius” Secundus (1ος αιώνας π. Χ./ 1ος αιώνας).
Publius Quintilius Varus (46 π. Χ.- 9) σπούδασε με τον Βιργίλιο στην Νεάπολη.
1ος αιώνας μ.Χ.
Diodorus ο επικούρειος (1ος αιώνας), φέρεται ότι αυτοκτόνησε.
Gaius Petronius Arbiter (27-66), φέρεται ότι αυτοκτόνησε.
Pollius Felix (1ος αιώνας), προστάτης του ποιητή Statius.
1ος προς 2ο αιώνα μ.Χ.
Aurelius Belius Philippus (2ος αιώνας), επικεφαλής της σχολής της Απάμειας.
Caius Artorius Celer (1ος- 2ος αιώνας), φιλόσοφος από τη Βόρεια Αφρική.
Empress Pompeia Plotina Claudia Phoebe Piso (68-121/2), σύζυγος του αυτοκράτορα Τραϊανού.
Maximus ο επικούρειος (1ος- 2ος αιώνας), αποσπασματική βεβαίωση.
Publius Manlius Vopiscus (1ος- 2ος αιώνας), προαστάτης του Statius.
2ος αιώνας μ.Χ.
Pudentianus ο επικούρειος (2ος αιώνας), ο Γαληνός του αφιέρωσε έργο του.
Tiberius Claudius Lepidus (2ος αιώνας,) ίδρυσε τη σχολή στην Άμαστρις.
2ος προς 3ο αιώνα μ.Χ.
Antonius (2ος αιώνας), αντάλλαξε απόψεις για την ιατρική με τον Γαληνό.
Emperor Lucius Septimius Sevirus (145-211) αυτοκράτωρ από 193 έως 211.
Έχουμε δει ότι στις αρχές του τρίτου αιώνα μ.Χ., περίπου πέντε αιώνες μετά τον θάνατο του ιδρυτή της, η επικούρεια φιλοσοφία ήταν ακόμα ζωντανή τόσο στα μεγάλα κέντρα όσο και σε πιο απομακρυσμένα μέρη του ελληνορωμαϊκού κόσμου. Ωστόσο, γενικά θεωρείται ότι η παρακμή της δεν ήταν μακριά, ότι μέχρι τα μέσα του τέταρτου αιώνα θα είχε γίνει ένα σχεδόν ξεχασμένο δόγμα, που συντρίφτηκε, μαζί με το Στωικισμό, από την εξάπλωση του Χριστιανισμού, δικαιολογώντας πλήρως τον κομπασμό του Αγίου Αυγουστίνου ότι «οι στάχτες της είναι τόσο κρύες που ούτε μια σπίθα δεν μπορεί να βγει από αυτές».( Jones, Επικούρεια Παράδοση).
Ἐπίκουρος Νεοκλέους καὶ Χαιρεστράτης, Ἀθηναῖος, τῶν δήμων Γαργήττιος,[…] ὀκτωκαιδεκέτη δ' ἐλθεῖν εἰς Ἀθήνας, Ξενοκράτους μὲν ἐν Ἀκαδημείᾳ, Ἀριστοτέλους δ' ἐν Χαλκίδι διατρίβοντος. […]Συνεφιλοσόφουν δ' αὐτῷ προτρεψαμένῳ καὶ οἱ ἀδελφοὶ τρεῖς, ὄντες Νεοκλῆς Χαιρέδημος Ἀριστόβουλος, καθά φησι Φιλόδημος ὁ Ἐπικούρειος ἐν τῷ δεκάτῳ τῆς τῶν φιλοσόφων συντάξεως· ἀλλὰ καὶ δοῦλος Μῦς ὄνομα. (Διογενης Λαέρτιος - Βίοι καὶ γνῶμαι τῶν ἐν φιλοσοφίᾳ εὐδοκιμησάντων Βιβλίον Ι').
Καὶ μὴν καὶ Τιμοκράτης ἐν τοῖς ἐπιγραφομένοις Εὐφραντοῖς ὁ Μητροδώρου μὲν ἀδελφός, μαθητὴς δὲ αὐτοῦ τῆς σχολῆς ἐκφοιτήσας φησὶ […]συνεῖναί τε αὐτῷ τε καὶ Μητροδώρῳ ἑταίρας καὶ ἄλλας, Μαμμάριον καὶ Ἡδεῖαν καὶ Ἐρώτιον καὶ Νικίδιον. (Διογενης Λαέρτιος - Βίοι καὶ γνῶμαι τῶν ἐν φιλοσοφίᾳ εὐδοκιμησάντων Βιβλίον Ι').
[Ο Τιμοκράτης] αποσύρθηκε θυμωμένος και επέστρεψε στην πατρίδα του για να αναλάβει υπηρεσία υπό τον Λυσίμαχο στη Λάμψακο [έναν ηγεμόνα στον οποίο ο Επίκουρος χρωστούσε χρήματα]. Εκεί συναντήθηκε με τον άλλο λιποτάκτη Ηρόδοτο, του οποίου τα συναισθήματα μπορεί να είχαν πληγωθεί εξίσου, και ξεκίνησε μια εκστρατεία φυλλαδίων με σκοπό να προκαλέσει προβλήματα για τον Επίκουρο στους Αθηναίους […] Δύο λιποταξίες έχουν καταγραφεί από αυτή την πρώιμη ομάδα οπαδών, ένα περιστατικό εξαιρετικά σπάνιο στο στρατόπεδο του Επίκουρου. Η μία ήταν αυτή του Τιμοκράτη, του απρόβλεπτου αδελφού του ικανού Μητρόδωρου […] Ο άλλος λιποτάκτης ήταν ο Ηρόδοτος, ο οποίος συμμάχησε με τον κακόβουλο Τιμοκράτη και ανακάλυψε εύλογους λόγους για να αμφισβητήσει την γνήσια αφοσίωση του Επίκουρου στην Αθήνα» (De Witt, Επίκουρος και η Φιλοσοφία του).
Ο Μητρόδωρος μας λέει πώς ακόμη και ο Τιμοκράτης [έβλαψε] τον μεγαλύτερο από τον αδελφό του Μεντορίδη. (Φιλόδημος, Περί Οργής, στήλες XII.7-8)
πλὴν Μητροδώρου τοῦ Στρατονικέως πρὸς Καρνεάδην ἀποχωρήσαντος, τάχα βαρυνθέντος ταῖς ἀνυπερβλήτοις αὐτοῦ χρηστότησιν· (Διογενης Λαέρτιος - Βίοι καὶ γνῶμαι τῶν ἐν φιλοσοφίᾳ εὐδοκιμησάντων Βιβλίον Ι').
Φαίνεται επίσης ότι υπήρχαν τόσο σκλάβοι όσο και γυναίκες στις σχολές του Επίκουρου. Ο Gilles Ménage απαριθμεί τρεις γυναίκες Επικούρειες: τη Θεμιστώ, το Λεόντιον και τη Θεοφιλία. (Allen, Η Υιοθέτηση των Αριστοτελικών και Πλατωνικών Αντιλήψεων)
Η ορθότητά του επιβεβαιώνεται από το απόσπασμα του Πλούταρχου από μια εξίσου αποτρεπτική και προτρεπτική επιστολή του Μητρόδωρου προς τον Τίμαρχο […] Η επικούρεια κοινότητα εισήλθε μέσω μιας αποκλειστικής κοινότητας συναισθημάτων και είναι πιθανό στην προτροπή του προς τον Τίμαρχο, ο Μητρόδωρος να θυμόταν την έκκληση του Επίκουρου στον Έρμαρχο. (Diskin Clay, Παράδοξη και Επιβίωση: Τρία Κεφάλαια στην Ιστορία της Επικούρειας Φιλοσοφίας ).
Η εποπτεία αυτών [των εκδοτικών θεμάτων] αναμφίβολα θα είχε βαρύνει τον ταλαντούχο σκλάβο που ονομαζόταν Μυς. […] Ανταμείφθηκε με την ελευθερία του μετά τον θάνατο του αφέντη, και η παράδοση τον αναφέρει ως έναν αυτοτελή φιλόσοφο» (De Witt, Επίκουρος και η φιλοσοφία του).
Οι εταίρες Βοϊδίον, Λεόντιον, Ηδεία, Νικίδιον, Μαμμάριον, Δημελάτα, Έρωτίων και Φιλαίνης συνδέονταν με τη σχολή. Η αδερφή του Μητρόδωρου, Βάτις, παντρεύτηκε τον Ιδομενέα […] Ο Λεοντέας παντρεύτηκε τη Θεμίστα […] Γνωρίζουμε ότι ο Μητρόδωρος και ο Πολύαινος ήταν παντρεμένοι και απέκτησαν παιδιά…» (Frischer, The Sculpted World, Epicureanism and Philosophical Recruitment in Ancient Greece).
Μαθητὰς δὲ ἔσχε πολλοὺς μέν, σφόδρα δὲ ἐλλογίμους Μητρόδωρον Ἀθηναίου ἢ Τιμοκράτους καὶ Σάνδης Λαμψακηνόν·[…] τοιοῦτος δ' ὢν καὶ τὴν ἀδελφὴν Βατίδα ἐξέδοτο Ἰδομενεῖ, καὶ Λεόντιον τὴν Ἀττικὴν ἑταίραν ἀναλαβὼν εἶχε παλλακήν. […]ἔσχε δὲ καὶ τὸν προειρημένον εἰκαῖόν τινα ἀδελφὸν τοῦ Μητροδώρου Τιμοκράτην. (Διογενης Λαέρτιος - Βίοι καὶ γνῶμαι τῶν ἐν φιλοσοφίᾳ εὐδοκιμησάντων Βιβλίον Ι').
Στη συλλογή του Ηerculaneum φυλάσσεται ένα απόσπασμα ενός δοκιμίου του Καρνείσκου, σύγχρονου του Επίκουρου, που πραγματεύεται την κατάλληλη στάση απέναντι στον θάνατο ενός φίλου. Το έργο αντλεί τον τίτλο του από τον συμπατριώτη του Καρνείσκου, Επικούρειο Φιλίστα (που ονομάστηκε κατάλληλα), ο οποίος εκδηλώνει τη σωστή στάση και συμπεριφορά. (Konstan, Φιλία στον Κλασικό Κόσμο ).
Όπως ένα μεγάλο μέρος της επικούρειας λογοτεχνίας, έχει έναν αποδέκτη, τον Ζώπυρο [PHerc. 1027]. (Clay, Παράδοξη και Επιβίωση: Τρία Κεφάλαια στην Ιστορία της Επικούρειας Φιλοσοφίας).
Ανάμεσα στα ερείπια του Herculaneum υπάρχει μια επιστολή του Επίκουρου προς ένα μικρό παιδί, το οποίο πιθανώς είναι η κόρη του Μητρόδωρου. Η επιστολή αναφέρει τα εξής: «Ήρθαμε στη Λάμψακο, ο Πυθοκλής, ο Έρμαχος, ο Κτήσιππος και εγώ, και είμαστε καλά στην υγεία μας. Βρήκαμε εκεί τη Θεμίστα και τους άλλους φίλους μας, και είναι αρκετά καλά.» (Courtney, Μελέτες Φιλοσοφίας: Αρχαία και Σύγχρονη).
Ο Επίκουρος υποσχέθηκε στον Μενοικέα ότι αν αναπτύξουμε μια σταθερή ταυτότητα και πεποίθηση στη φυσιοκρατική μας πίστη, θα ζούμε ως θεοί ανάμεσα στους θνητούς. (Crespo, Φροντίζοντας τον Επικούρειο Κήπο).
ἐπιμελείσθωσαν δὲ καὶ Νικάνορος, καθάπερ καὶ ἡμεῖς, ἵν' ὅσοι τῶν φιλοσοφούντων ἡμῖν χρείαν ἐν τοῖς ἰδίοις παρεσχημένοι καὶ τὴν πᾶσαν οἰκειότητα ἐνδεδειγμένοι συγκαταγηράσκειν μεθ' ἡμῶν προείλοντο ἐν φιλοσοφίᾳ, μηδενὸς τῶν ἀναγκαίων ἐνδεεῖς καθεστήκωσιν παρὰ τὴν ἡμετέραν δύναμιν. (Διογενης Λαέρτιος - Βίοι καὶ γνῶμαι τῶν ἐν φιλοσοφίᾳ εὐδοκιμησάντων Βιβλίον Ι').
Ἦν καὶ Πολύαινος Ἀθηνοδώρου Λαμψακηνός,[…] καὶ ὁ διαδεξάμενος αὐτὸν Ἕρμαρχος Ἀγεμόρτου Μυτιληναῖος, […]Λεοντεύς τε Λαμψακηνὸς ὁμοίως καὶ ἡ τούτου γυνὴ Θεμίστα, πρὸς ἣν καὶ γέγραφεν ὁ Ἐπίκουρος· ἔτι τε Κολώτης καὶ Ἰδομενεύς, καὶ αὐτοὶ Λαμψακηνοί. καὶ οὗτοι μὲν ἐλλόγιμοι, ὧν ἦν καὶ Πολύστρατος ὁ διαδεξάμενος Ἕρμαρχον· ὃν διεδέξατο Διονύσιος· ὃν Βασιλείδης. καὶ Ἀπολλόδωρος δ' ὁ Κηποτύραννος γέγονεν ἐλλόγιμος, ὃς ὑπὲρ τετρακόσια συνέγραψε βιβλία· δύο τε Πτολεμαῖοι Ἀλεξανδρεῖς, ὅ τε μέλας καὶ ὁ λευκός. Ζήνων τε ὁ Σιδώνιος, ἀκροατὴς Ἀπολλοδώρου, πολυγράφος ἀνήρ· καὶ Δημήτριος ὁ ἐπικληθεὶς Λάκων· Διογένης τε ὁ Ταρσεὺς ὁ τὰς ἐπιλέκτους σχολὰς συγγράψας· καὶ Ὠρίων καὶ ἄλλοι οὓς οἱ γνήσιοι Ἐπικούρειοι σοφιστὰς ἀποκαλοῦσιν.Ἦσαν δὲ καὶ ἄλλοι Ἐπίκουροι τρεῖς· ὅ τε Λεοντέως υἱὸς καὶ Θεμίστας· ἕτερος Μάγνης· (Διογενης Λαέρτιος - Βίοι καὶ γνῶμαι τῶν ἐν φιλοσοφίᾳ εὐδοκιμησάντων Βιβλίον Ι').
.. ιδιαίτερη επίδραση είχε, ο σύγχρονος του Ζήνωνα στον Κήπο, ο οποίος, ωστόσο, δεν έγινε διευθυντής της σχολής, ο Δημήτριος ο Λάκων, ο οποίος επίσης ίδρυσε σχολή στη Μίλητο ή κοντά σε αυτήν» (The Cambridge Companion To Epicureanism).
από τους Επικούρειους μελετητές στην πόλη [της Αλεξάνδρειας] έχουμε τα ονόματα μόνο δύο, του Πτολεμαίου του Λευκού και του Πτολεμαίου του Μαύρου, πράγμα που μπορεί να σημαίνει ότι ο πρώτος ήταν Έλληνας και ο δεύτερος ιθαγενής» (De Witt, Επίκουρος και η Φιλοσοφία του).
[Μ]έλη και οπαδοί του Κήπου των Αθηνών βρέθηκαν περισσότερες από μία φορές σε σύγκρουση με την πολύ ανεξάρτητη επικούρεια κοινότητα στη Ρόδο, με κάθε ομάδα να επικαλείται τις επικούρειες γραφές προς υποστήριξή της και η καθεμία να είναι έτοιμη να καταδικάσει την άλλη ως άπιστη στις διδασκαλίες του κανονικού. (Sedley, Επικούρειες Θεωρίες της Γνώσης από τον Έρμαχο στον Λουκρήτιο και τον Φιλόδημο).
...Επικούρειος φιλόσοφος Πύθων, γιος του Αριστοκράτη, αδελφός του Σκυθίνου. Από την ημερομηνία στο τέλος γνωρίζουμε ότι πέθανε σε ηλικία 78 ετών. Αυτό είναι ένα σημαντικό στοιχείο, καθώς είναι η μόνη πηγή που είναι μέχρι στιγμής γνωστή σχετικά με αυτόν τον Κύπριο...» (Ino Nicolaou, Cypriot Inscribed Stones).
Τα πρώτα συστηματικά μαθήματα φιλοσοφίας στον Κικέρωνα δόθηκαν από τον Επικούρειο Φαίδρο, ο οποίος βρισκόταν τότε στη Ρώμη λόγω της ασταθούς κατάστασης της Αθήνας. […] Ο μαθητής φαίνεται να ασπάστηκε αμέσως τις αρχές του δασκάλου. Ο Φαίδρος παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του φίλος του Κικέρωνα, ο οποίος επαινεί θερμά την ευγενική διάθεση και το εκλεπτυσμένο ύφος του δασκάλου του. […] Ο Κικέρων εγκατέλειψε την επικούρεια φιλοσοφία, αλλά ο συμμαθητής του, Τ. Πομπόνιος Αττικός, έλαβε πιο διαρκείς εντυπώσεις από τη διδασκαλία του Φαίδρου. […] Ο Άττικος και ο φίλος του γνωρίστηκαν με τον Πάτρωνα, ο οποίος διαδέχθηκε τον Φαίδρο ως επικεφαλής της Επικούρειας σχολής. (Reid, M. Tulli Ciceronis Academica 1).
Το 121 μ.Χ., ο τότε εν ενεργεία σχολάρχης, Ποπίλιος Θεότιμος, απηύθυνε έκκληση στην Πλωτίνα, χήρα του αυτοκράτορα Τραϊανού και αφοσιωμένη οπαδό του, να μεσολαβήσει στον Αδριανό για την απαλλαγή από την απαίτηση ο επικεφαλής να είναι Ρωμαίος πολίτης...» (De Witt, Επίκουρος και η Φιλοσοφία του).
Η επιστολή [του Αυτοκράτορα Αδριανού] ακολουθείται από ένα έγγραφο που ξεκινά με το όνομα (στη δοτική) Ηλιόδωρος, ο οποίος, είτε ήταν ο νέος επικεφαλής της σχολής είτε όχι, ήταν σαφώς Επικούρειος. (Birley, Hadrian: The Restless Emperor).
«Εγώ [ο Επίκουρος] σε καλοτυχίζω, Απελλή, [3ος αιώνας π.Χ.] επειδή έχεις ξεκινήσει τη φιλοσοφία αμόλυντος από κάθε παιδεία.» (Αθήναιος, Δειπνοσοφιστές).
Επιπλέον, ο Αυτόδωρος ο Επικούρειος [3ος αιώνας π.Χ.] τον επικρίνει σε μια πολεμική εναντίον του έργου του «Περί Δικαιοσύνης». (Διογενης Λαέρτιος - Βίοι καὶ γνῶμαι τῶν ἐν φιλοσοφίᾳ εὐδοκιμησάντων Βιβλίον Ε').
Αντίδωρος: Δεν είναι σαφές σε ποιον Αντίδωρο αναφέρεται ο Διογένης. […] Ο Διογένης μας λέει επίσης ότι κάποιος Αντίδωρος ο Επικούρειος [3ος αιώνας π.Χ.] έγραψε ένα έργο εναντίον του Ηρακλείδη. (Διογένης Λαέρτιος, Βίοι καὶ γνῶμαι τῶν ἐν φιλοσοφίᾳ εὐδοκιμησάντων ).
Πώς θα πρέπει να θεωρήσουμε, για παράδειγμα, τον Επικούρειο Διογένη από τη Σελεύκεια, ο οποίος απολάμβανε για πολύ καιρό την εύνοια του βασιλιά παρά την προσβλητική του συμπεριφορά, μέχρι που τελικά εκτελέστηκε (Αθ. 5.211a-d); (Oxford Handbook of Epicurus and Epicureanism ).
Ο ταλαντούχος γιατρός Ερασίστρατος από την Αντιόχεια [3ος αιώνας π.Χ.] και η Αλεξάνδρεια, οπαδός της ατομικής θεωρίας, αν και όχι σίγουρα Επικούρειος, είχε προτείνει τη θεωρία ότι ο αέρας [η ατμόσφαιρα] που εισπνέεται στους πνεύμονες μετατρέπεται από την καρδιά σε ζωτική αναπνοή, πνεύμα, λατινικά spiritus, και αυτές οι λέξεις έγιναν κανονικές ονομασίες για το αθάνατο μέρος του ανθρώπου [για τους Χριστιανούς]. […] ο λαμπρός γιατρός Ερασίστρατος, τουλάχιστον οπαδός της ατομικής θεωρίας, αν όχι Επικούρειος» (De Witt, Επίκουρος και η φιλοσοφία του).
Υπάρχει επίσης η επιγραφή προς τιμήν του Επικούρειου Ευκρατίδη της Ρόδου […] Από τη Ροδιάπολη προέρχεται η επιγραφή προς τιμήν του ιατρού και φιλοσόφου Ηράκλειτου—αν όχι Επικούρειου, τουλάχιστον συνδεδεμένου με τους Επικούρειους της Αθήνας» (Diskin Clay, Paradosis and Survival: Three Chapters in the History of Epicurean Philosophy).
Η αποσπασματική φύση του κειμένου καθιστά δύσκολο να διαπιστωθεί εάν ο Ευφρόνιος θεωρείται πρώιμος Επικούρειος ή σύγχρονος του Αιλιανού. (Gordon, The Invention and Gendering of Epicurus ).
Έτσι, ο Επικούρειος Ευφρόνιος, ο οποίος τόλμησε να προτιμήσει την ανθρώπινη τέχνη της ιατρικής από εκείνη του θεού Ασκληπιού, έπρεπε να του πει ένας ιερέας σε όνειρο ότι υπήρχε σωτηρία γι' αυτόν μόνο αν έκαιγε τα βιβλία του Επίκουρου, ανακάτευε τις στάχτες με υγρό κερί και στη συνέχεια άπλωνε αυτό το φάρμακο στο στήθος του.» (James Warren, The Cambridge Companion to Epicureanism ).
Ο Πρόκλος λύνει ένα πρόβλημα στην πλατωνική θεωρία της προσευχής, το οποίο είχε ήδη επισημανθεί από τον Επικούρειο Ερμοκράτη [3ος αιώνας π.Χ.] – πρέπει κανείς να προσεύχεται για να μπορεί να προσεύχεται σωστά; – χρησιμοποιώντας τις Επικούρειες ιδέες για την προσευχή ως διαλογισμό, όταν το καλό δεν είναι αποτέλεσμα που παράγεται εξωτερικά, αλλά συνίσταται στην πράξη της ίδιας της προσευχής και, κατά συνέπεια, στη φροντίδα του εαυτού. (The Cambridge Companion to Epicureanism ).
Ένα συμβούλιο της γερουσίας όρισε την αποβολή δύο Επικούρειων φιλοσόφων, του Αλκαίου και του Φιλίσκου. […] Τα κείμενα δείχνουν ότι ο Αλκαίος και ο Φιλίσκος απομακρύνθηκαν επειδή εισήγαγαν αφύσικες απολαύσεις στους νέους. Η κατηγορία μπορεί να προέρχεται από μια πηγή εχθρική προς την επικούρεια φιλοσοφία, η οποία πρόσθεσε το κίνητρο λόγω του αρνητικού στερεότυπου που συνδέεται με τη σχολή, και όχι από την ίδια τη διατύπωση του συμβουλίου της γερουσίας. (Gruen, Μελέτες για τον ελληνικό πολιτισμό και τη ρωμαϊκή πολιτική).
Η πύλη προς την Ασία, ωστόσο, ήταν ανοιχτή στο δόγμα του Επίκουρου για τρεις αιώνες πριν από την εποχή του Παύλου και η Ταρσός ήταν κέντρο του Επικουρισμού. Τον δεύτερο αιώνα π.Χ., ένας αποστάτης Επικούρειος [ο Λυσίας από την Ταρσό] είχε αυτοανακηρυχθεί τύραννος της πόλης και την κυβέρνησε για ένα διάστημα. Τον ίδιο αιώνα, ένας διάσημος Επικούρειος φιλόσοφος ονόματι Διογένης είχε ακμάσει εκεί. Τα γραπτά του για τις διδασκαλίες του Επίκουρου κυκλοφορούσαν για αιώνες. Εν τω μεταξύ, ο Επικουρισμός ήταν η φιλοσοφία της Αυλής στην Αντιόχεια κατά τη διάρκεια της βασιλείας τουλάχιστον δύο βασιλιάδων της Συρίας, του Αντίοχου Επιφανή και του Δημητρίου Σωτήρος. (De Witt, Άγιος Παύλος και Επίκουρος).
[Σ]την Ταρσό, ένας Επικούρειος φιλόσοφος που είχε γίνει τύραννος της πόλης, με το όνομα Λυσίας· ο οποίος, έχοντας γίνει από τους συμπατριώτες του Στεφανήφορος, δηλαδή ιερέας του Ηρακλή, δεν παρέδωσε την εξουσία του, αλλά κατέλαβε την τυραννία. Φόρεσε έναν πορφυρό χιτώνα με λευκό κέντρο και από πάνω φορούσε έναν πολύ όμορφο και ακριβό μανδύα, και φόρεσε λευκά Λακεδαιμόνια σανδάλια, και φόρεσε επίσης ένα στεφάνι από χρυσά φύλλα δάφνης. Και μοίρασε την περιουσία των πλουσίων στους φτωχούς και σκότωσε πολλούς που δεν παρέδωσαν την περιουσία τους οικειοθελώς. (Δειπνοσοφιστές, Βιβλίο V).
Μαζί με τον Θέσπη [2ος αιώνας π.Χ.], έναν άλλο Επικούρειο, έπαιξε ρόλο σε μια διαμάχη σχετικά με το θέμα της οργής, όπου και οι δύο [με τον Φιλωνίδη] έλαβαν θέση εναντίον του Νικασικράτη και του Τιμασαγόρα. (Oxford Handbook of Epicurus and Epicureanism).
Στη Ρώμη σώζεται μια διπλή κεφαλή που απεικονίζει τον Επίκουρο και τον Μητρόδωρο, τον ένθερμο μαθητή του, και άλλα μέλη της Σχολής περιλαμβάνουν τον Κ. Ιούλιο Αμυνία […] από τη Σάμο, τον Ευκρατίδα από τη Ρόδο, ο οποίος πέθανε στο Βρουντίσιο, τον Φιλοκράτη από τη Σιδώνα, για τον οποίο διαβάζουμε στην επιτύμβια επιγραφή του, χαραγμένη στον Βοιωτικό Ορχομενό τον δεύτερο αιώνα π.Χ.» (The Journal for Hellenic Studies, Τόμος LXXV 1957).
Ένα συμπέρασμα παρόμοιο με αυτό που έκανε ο Velleius μπορεί να βρεθεί σε μια συζήτηση του Δημητρίου Λάκωνα σχετικά με τις μορφές των θεών […] καθώς και στη συζήτηση του Ζήνωνα του Σιδώνιου σχετικά με την εξαγωγή συμπερασμάτων με αναλογία, όπως παρατίθεται από τον Φιλόδημο στο Περί Σημείων […] Μεγαλύτερης σημασίας είναι ένα τμήμα της πραγματείας που παραθέτει σημειώσεις από τις διαλέξεις του Ζήνωνα που έδωσε ο συμμαθητής του Φιλόδημου, Βρόμιος...» (Επίκουρος και η Επικούρεια Παράδοση).
Μεταξύ των άλλων φιλοσόφων από την Ταρσό […] είναι ο Πλουτιάδης [1ος αιώνας π.Χ.] και ο Διογένης, οι οποίοι ήταν μεταξύ εκείνων των φιλοσόφων που περιόδευαν από πόλη σε πόλη και διηύθυναν σχολεία με ικανό τρόπο. (Στράβων, Γεωγραφία 14.5.15).
Ένας άλλος Επικούρειος, ο Αριστίων, πιστεύεται επίσης ότι έγινε τύραννος της Αθήνας τον πρώτο αιώνα π.Χ., αφού είχε διατελέσει πρεσβευτής του Μιθριδάτη ΣΤ΄ στις ελληνικές πόλεις (δυστυχώς, οι εξηγήσεις των αρχαίων ιστορικών για τον Αριστίωνα είναι συγκεχυμένες). Επιπλέον, σε μια επιγραφή από το νησί της Αμοργού, πιθανώς από τον πρώτο αιώνα π.Χ., ο Θεόκριτος, γιος του Αρηστεία, εμφανίζεται ως Επικούρειος φιλόσοφος ανάμεσα στους μουσικούς χορευτές […] της Αιγιαλείας. (Θεωρία και Πράξη στην Επικούρεια Φιλοσοφία ).
Η πρώτη και πιο επίμονη θεωρεί τον Ασκληπιάδη ως ατομικό ιατρό και την υπόθεση των σωματιδίων ως μια προσαρμογή του επικούρειου ατομισμού. (Vallance, Η Χαμένη Θεωρία του Ασκληπιάδη της Βιθυνίας).
Σύμφωνα με τον Σενέκα, ένας Επικούρειος φιλόσοφος ονόματι Διόδωρος, ο οποίος αυτοκτόνησε στα μέσα του πρώτου αιώνα μ.Χ., επέλεξε ως τελευταία του λόγια την προτελευταία δήλωση της Διδούς του Βιργιλίου […] («Έχω ζήσει και έχω διανύσει την πορεία που μου επέτρεψε η τύχη», Aen. 4.653). Ο Διόδωρος ο Επικούρειος είναι κατά τα άλλα άγνωστος και είναι δύσκολο να εκτιμηθεί ο ισχυρισμός του Σενέκα ότι ο Διόδωρος παρέθεσε τη Διδώ πριν κόψει τον λαιμό του. (Gordon, The Invention and Gendering of Epicurus ).
Οι μαρτυρίες από τον δεύτερο αιώνα είναι αξιοσημείωτες. Παράλληλα με την προηγούμενη αντίκρουση του Επικούρειου Διοκλή από τον Περιπατητικό Σωτίωνα, βρίσκουμε τον Χριστιανό Ωριγένη της Καισάρειας να αντικρούει τον Ρωμαίο Επικούρειο Κέλσο […] Ο Κέλσος ήταν ο επιτιθέμενος. (De Witt, Επίκουρος και η Φιλοσοφία του).
Ένας Επικούρειος ονόματι Ξενοκλής, για παράδειγμα, σχολιάζει την υγιεινή αξία των φρούτων, σε αντίθεση με τα περίτεχνα πιάτα (635 b-c). Ο Αλέξανδρος ο Επικούρειος είναι «καταξιωμένος και λάτρης της μάθησης» […] ενώ ο Πλούταρχος, ο οποίος αποφεύγει τα αυγά λόγω ενός ονείρου γι' αυτά, παρουσιάζεται αστεία σε αυτόν τον διάλογο ως δεισιδαίμονας. Ο ήπιος Βοηθός [1ος αιώνας μ.Χ.], ένας Επικούρειος και μαθηματικός που εμφανίζεται στη συζήτηση κατά το φαγητό καθώς και στο Γιατί η Πυθία δεν δίνει πλέον χρησμούς σε στίχους, δεν διακωμωδείται ποτέ, αν και είναι πιθανό να τον θεωρήσουμε ως αποδέκτη «τυχαίας πολεμικής»» (Gordon, The Invention and Gendering of Epicurus ).
Ο Ξενόκριτος […] γιος του Αρηστέα, ο οποίος αναφέρεται με τον τίτλο «Επικούρειος φιλόσοφος» μεταξύ των μόλπων που έκαναν αναθηματικό αφιέρωμα για την υγεία του αρχιερέα Γ. Ιουλίου Απολλωνίδη, γιου του Γάιου, στο νησί της Αμοργού. (Ahlholm, Philosophers in Stone: Philosophy and Self- Represantation in Epigraphy in Roman Empire)
Λίγα είναι γνωστά για τον Επικούρειο Διογενιανό. Πιθανότατα άκμασε τον δεύτερο αιώνα μ.Χ. Ο Ευσέβιος διασώζει ό,τι είναι γνωστό για τα έργα του. Για την κριτική της παγανιστικής πίστης στους χρησμούς, ο Ευσέβιος παραθέτει από την επίθεση του Διογενιανού στο δόγμα της Μοίρας του Χρύσιππου...» (Carriker, Η Βιβλιοθήκη του Ευσεβίου της Καισάρειας ).
Και δικαίως, γιατί είδα επίσης τους ακόλουθους γνωστούς ανθρώπους—τον Ερμόδωρο [Για αυτόν... δεν είναι γνωστό τίποτα περισσότερο. Πιθανώς ήταν γνωστοί φιλόσοφοι της εποχής του Λουκιανού], τον Επικούρειο, να παραδέχεται τον όρκο του για χάρη χιλίων δραχμών...» (Winthrop Dudley Sheldon, Ένας Σατιρικός του Δεύτερου Αιώνα: Ή, Διάλογοι και Ιστορίες από τον Λουκιανό από τα Σαμόσατα ).
Σε όλο το έργο του Λουκιανού, οι κλασικοί εχθροί των Επικούρειων – οι Πλατωνικοί, οι Στωικοί, οι Ακαδημαϊκοί και άλλοι – αποτελούν τους κύριους στόχους των καυστικών του λόγων. Αλλά ο ίδιος ο Επίκουρος αντιμετωπίζεται πάντοτε με πολύ ευγένεια και σπάνια, αν όχι ποτέ, ο μεταγενέστερος Επικούρειος γίνεται στόχος χλευασμού. Γενικά, ο Λουκιανός αναφέρεται στον Επίκουρο με τόνους που μπορούν να περιγραφούν μόνο ως ευλαβικοί...» (Amicus, Lion of Epicurus – Lucian and His Epicurean Passages ).
Οι νέες έρευνες στα Οινόανδα που ξεκίνησε ο Smith το 1968 οδήγησαν στην ανακάλυψη δύο νέων επιστολών από την επιστολόγραφία του Διογένη: μια επιστολή προς τον Διονύσιο της Ρόδου […] και μια μακροσκελή επιστολή που ο Διογένης [των Οινόανδων] απηύθυνε στους συνεργάτες του στη Ρόδο σχετικά με έναν Επικούρειο ονόματι Νικέρατο τον Ρόδιο. (Diskin Clay, Παράδοση και Επιβίωση: Τρία Κεφάλαια στην Ιστορία της Επικούρειας Φιλοσοφίας ).
Πριν έρθει στο φως η επιγραφή [του Διογένη από τα Οινόανδα], ο ίδιος ήταν εντελώς άγνωστος. Από όλους τους συγχρόνους του που κατονομάζει στην επιστολογραφία του, ίσως μόνο ένας ήταν γνωστός, ο L. Hedius Rufus Lollianus Avitus (από το 144 μ.Χ.). Η επιγραφή του Διογένη μας έχει δώσει πλέον τα ονόματα του Επικουρήνα που έδρασε στη Ρόδο και στην ηπειρωτική Ελλάδα: του Αντίπατρου (Αθηναίου), Θεοδωρίδα από τη Λίνδο, και Μεννέα, Κάρου, Διονύσιου και Νικέρατου από τη Ρόδο.
Μια τρίτη περίπτωση Επικούρειου ιερέα προέρχεται από τη Μίλητο. Όσοι κατείχαν την ετήσια θέση του προφήτη, υπεύθυνου για το ιερό του Απόλλωνα στα Δίδυμα, συχνά τελείωναν τη χρονιά τους τοποθετώντας μια επιγραφή που τεκμηριώνει τον ρόλο τους, και μία από αυτές αφορά τον Φιλίδα, έναν Επικούρειο φιλόσοφο...» (Harland, Βόρεια Ακτή της Μαύρης Θάλασσας, Μικρά Ασία).
Στις Επιστολές περί Παρασίτων του Αλκίφρονα, οι φιλόσοφοι που καλούνται σε ένα γενέθλιο γεύμα επιδεικνύουν τις τυπικές εμφανίσεις που ταιριάζουν σε κάθε σχολή. Ο Στωικός είναι βρώμικος, με ατίθασα γένια και ατημέλητα μαλλιά. Αλλά ο Επικούρειος (ένας άνδρας ονόματι Ζηνοκράτης [2ος αιώνας μ.Χ.]), ο οποίος βασίζεται στην πλούσια γενειάδα του για να δημιουργήσει μια σοβαρή ατμόσφαιρα, «δεν αμελεί τις μπούκλες του. Ο καλοχτενισμένος Επικούρειος κοιτάζει την αρπίστρια με λιωμένο, λάγνο βλέμμα μέσα από μισόκλειστα μάτια του και την παίρνει δημόσια στην αγκαλιά του» (Gordon, Η Επινόηση και η Γέννηση του Επίκουρου ).
Ο Ζηνοκράτης ο Επικούρειος θεωρούσε την κοπέλα αρπίστρια βάλσαμό του, την πεμπτουσία της ηδονής.» (Η Φιλοσοφία του Επίκουρου).
Αυτή είναι όλη η ζωή που υπάρχει.
Είναι αρκετά καλή για μένα.
Η ανησυχία δεν θα κάνει άλλη,
ούτε θα την κάνει να διαρκέσει πιο πολύ.
Η σάρκα του ανθρώπου χάνεται στο χρόνο.
Σήμερα υπάρχει κρασί και χορός.
Σήμερα υπάρχουν λουλούδια και γυναίκες.
Καλύτερα να τα απολαύσουμε.
Αύριο — κανείς δεν ξέρει.
Παλλαδάς από Αλεξάνδρεια.
Αναφορές σε κείμενα για Λατίνους Φίλους
Είναι αδύνατο να πούμε με ακρίβεια πότε εμφανίστηκε η επικούρεια φιλοσοφία στη Ρώμη. […] μια ασαφής δήλωση μας λέει ότι δύο Επικούρειοι, ο Alcius και ο Philiscus, εκδιώχθηκαν από τη Ρώμη λόγω ανήθικης επιρροής στους νέους. […] Ο πρώτος ερμηνευτής της επικούρειας φιλοσοφίας στα λατινικά ήταν κάποιος που ονομαζόταν Amafinius […] Μια σειρά από συγγραφείς ξεπήδησαν μαζί του και, σύμφωνα με τα λόγια του Κικέρωνα, κατέλαβαν όλη την Ιταλία. Αλλά τα μόνα ονόματα που καταγράφονται στη λογοτεχνία είναι αυτά του Rabirius και του Catius Insubrian. […] Υπάρχουν και άλλες ενδείξεις για την πρόοδο της επικούρειας φιλοσοφίας σε αυτή την εποχή. Ένας καθηγητής της ελληνικής γλώσσας, ο Pompilius Andronicus, Σύρος στην καταγωγή, ο οποίος πρέπει να ήταν σύγχρονος του Λουκρήτιου, χάλασε τις ευκαιρίες του ως καθηγητής λογοτεχνίας με την αφοσίωσή του στην επικούρεια φιλοσοφία. […] Ανάμεσα στον κύκλο των φίλων του Κικέρωνα υπήρχαν πολλοί Επικούρειοι — ίσως περισσότεροι από μέλη οποιασδήποτε άλλης φιλοσοφικής σχολής. Ο Atticus, ένας πλούσιος, καλλιεργημένος και μεγαλοπρεπής άνδρας, που απέφευγε την πολιτική, βρίσκεται πρώτος στον κατάλογο: και μαζί του μπορεί κανείς να προσθέσει τον Verrius, τον Saufeius, τον Papirius Paetus, τον Trebatius Pansa και τον Cassius, έναν από τους δολοφόνους του Καίσαρα. […] Ο Φαίδρος, ένα επιφανές μέλος της σχολής, σύγχρονος του Ζήνωνα της Σιδώνιου, επικεφαλής της εκείνη την εποχή, είχε βρει το δρόμο του για τη Ρώμη και περίπου το έτος 90 π.Χ. έδωσε στον νεαρό Κικέρωνα τα πρώτα του φιλοσοφικά μαθήματα. […] Ο Πάτρων, που ήταν πλέον επικεφαλής της σχολής, έγραψε στον Κικέρωνα […] Ο Φιλόδημος, ένας άλλος Επικούρειος συγγραφέας της εποχής του Κικέρωνα…» (Wallace, Epicurism).
Ο Amafinius ήταν ο παλαιότερος επιβεβαιωμένος Ρωμαίος Επικούρειος συγγραφέας, και ο Gaius Memmius ήταν αυτός στον οποίο ήταν αφιερωμένο το De rerum natura. Η αντιμετώπιση του Servius στις Εκλογές και το απόσπασμα στα Γεωργικά, που συχνά ερμηνεύεται ως Επικούρειο, δικαιολογεί την προσθήκη του Βιργιλίου στον κατάλογο. Οι Επικούρειοι φίλοι του Κικέρωνα, Atticus, Cassius και Lucus Papirius Paetus, είναι επίσης λογικές επιλογές, όπως και ο Lucius Torquatus, ο Επικούρειος συνομιλητής από το De finibus. (Palmer, Διαβάζοντας τον Λουκρήτιο στην Αναγέννηση).
Ο Appius και ο Lucius Saufeius ήταν επίσης γνωστοί Επικούρειοι που είχαν σπουδάσει στην Αθήνα υπό τον Φαίδρο. Η παραγωγή των έργων του Rabirius, του Amafinius και του Catius υποδηλώνει ότι ο Επικουρισμός άρχιζε να εξαπλώνεται μεταξύ των μη ελληνόφωνων Ρωμαίων. (Montarese, Lucretius and his Sources: A study of Lucretius, “De Rerum Natura” I 635-920).
Στην περίπτωση του Siro, του Φιλόδημου και του Amafinius, η παροχή βιογραφικών μαρτυριών δεν είναι άφθονη, αλλά είναι αρκετή για να μας επιτρέψει να τους αποδώσουμε τη σχετική τους θέση στο πλαίσιο της τρέχουσας επικούρειας δραστηριότητας. Αυτό που λείπει, τουλάχιστον για τον Siro και τον Amafinius , είναι μια καταγραφή των πραγματικών διδασκαλιών τους. Με τον Λουκρήτιο η κατάσταση είναι εντελώς αντίστροφη. Το De rerum natura παρουσιάζει μια πλήρη καταγραφή του φιλοσοφικού του έργου. (Jones, Epicurean Tradition).
Προς το τέλος του αιώνα, ο φλογερός Λουκίλιος σατίριζε τον Titus Albucius, τον οποίο ο Κικέρωνας χαρακτήρισε «τέλειο Επικούρειο» […] με μέτρα που ελήφθησαν το 92 π.Χ., η σχολή κάποιου Aurelius Opilius, απελεύθερου ενός ευγενούς Επικούρειου, αναγκάστηκε να κλείσει μαζί με τις άλλες. […] Από διακεκριμένη οικογένεια ήταν επίσης ο Statilius Taurus , ο οποίος αναφέρεται από τον Πλούταρχο ότι εξαιρέθηκε από τη συνωμοσία εναντίον του Καίσαρα, της οποίας επικεφαλής ήταν ο Cassius, και οι δύο είναι γνωστό ότι ασπάζονταν τις επικούρειες αρχές […] Λίγα είναι γνωστά για τον Velleius, τον οποίο ο Κικέρωνας επέλεξε να είναι εκπρόσωπος του Επικουρισμού στο Πρώτο Βιβλίο του Περί της Φύσης των Θεών. Μπορεί να συνέχισε τις σπουδές του στην Αθήνα. Ο Atticus σίγουρα επέλεξε αυτήν την πόλη ως κατάλληλο μέρος για να ασκήσει την επικούρεια πολιτική ουδετερότητα, με την οποία κέρδισε μια μοναδική φήμη. Μεταξύ των Επικούρειων που ακολούθησαν παρόμοια πορεία στην πατρίδα τους ήταν οι φίλοι του Cicero, ο Marius και ο Matius. […] Ο Matius, ένας πιστός Επικούρειος φίλος που αψήφησε τόσο τους δολοφόνους όσο και τους συμπαθούντες τους μετά τους τραγικούς Ειδούς του Μαρτίου» (De Witt, Ο Επίκουρος και η Φιλοσοφία του).
Επιπλέον, υπάρχουν εξωτερικές ενδείξεις που βρίσκονται κυρίως στην έκθεση του Torquatus, του επικούρειου εκπροσώπου, στο πρώτο και στο δεύτερο βιβλίο του De finibus του Cicero. Η αφήγηση του Torquatus προέρχεται είτε από τα ίδια τα κείμενα του Φιλόδημου είτε από κάποια άλλη πηγή την οποία θα ενέκρινε ο Φιλόδημος. (Tsouna-McKirahan, Η Ηθική του Φιλόδημου).
Μερικοί οπαδοί αυτής της φιλοσοφίας δεν ανήκαν στην παράταξη του Καίσαρα, και μεταξύ αυτών μπορεί να αναφερθεί ο Lucius Manlius Torquatus […] Ο Aulius Torquatus, ένας άνθρωπος με τον ίδιο υψηλό χαρακτήρα, ήταν, μπορούμε να συμπεράνουμε, της ίδιας φιλοσοφικής σχολής, από τον επικούρειο τόνο της παρηγοριάς που του απηύθυνε ο Cicero στην εξορία. Ο Saufeius , ο στενός φίλος του Atticus, φαίνεται επίσης ότι είχε καλή φήμη. (Jerome, Όψεις της Μελέτης της Ρωμαϊκής Ιστορίας).
Από την άλλη, ο Cicero, απευθυνόμενος και αναμφίβολα αγγίζοντας απαλά τον φίλο του Marcus Fabius Gallus, έναν επικούρειο, επικαλείται μια σαφώς λιγότερο ηρωική…» (Dynamic Reading: Μελέτες στην Υποδοχή του Επικουρισμού ).
Στα τέλη του πρώτου αιώνα μ.Χ., αφού η βίλα και η βιβλιοθήκη του Lucius Calpurnius Piso Caesoninus είχαν κατακλυστεί από την έκρηξη του Βεζούβιου, ο τοπικός αριστοκράτης, Pollius Felix, εφάρμοσε την Επικούρεια φιλοσοφία του στην υπέροχη βίλα του στο Surentum (Σορέντο).» (Armstrong, Βιργίλιος, Φιλόδημος και οι Αύγουστοι).
Γνωρίζουμε αρκετούς Επικούρειους που υπηρέτησαν ως ιερείς τοπικών και αυτοκρατορικών λατρειών, ακόμη και ως «προφήτες» […]. Σε ένα κείμενο από τον Παλαιόπαφο στην Κύπρο, που χρονολογείται μεταξύ 15 π.Χ. και 14 μ.Χ., η πόλη εκφράζει την ευγνωμοσύνη της σε έναν από τους πολίτες της, τον Plous, φιλόσοφο και αρχιερέα του Θεού Αυτοκράτορα Kaίσαρα Σεβαστού (δηλαδή «Θεού Αυτοκράτορα, Σεβάστου Καίσαρα»). Το κείμενο είναι κατεστραμμένο, αλλά ο Haake υποστηρίζει ότι ο Plous φαίνεται να ήταν Επικούρειος. Σύμφωνα με τον Αθήναιο (Δειπνοσοφιστές V 215b-c), ο Επικούρειος φιλόσοφος Λυσίας από την Ταρσό εξελέγη «στεφανοφόρος»… […] Από τα Δίδυμα (κοντά στη Μίλητο, σημερινή Τουρκία) προέρχεται ένα κείμενο με αβέβαιη ημερομηνία, στην οποία ο Φιλίδας, γιος του Ηρακλέοντα, εμφανίζεται ως Επικούρειος φιλόσοφος…» (Theory and Practice in Epicurean Political Philosophy- Security, Justice and tranquility.)
Ο Κικέρων είχε αναφέρει τον εξαιρετικό χαρακτήρα και το ιστορικό του Pansa […] Όπως αναγνωρίζει ο Κικέρων, ο Pansa τυχαίνει να ήταν Επικούρειος.» (Gordon, Η Επινόηση και η Γένεση του Επίκουρου).
Ενάντια σε εκείνους τους Επικούρειους που υποστήριξαν τον Καίσαρα […] τον L. Piso Caesoninus και τον Philodemus […] τον C. Vibius Pansa […] και τον A. Hirtius, πρόξενους το 43 π.Χ., τον P. Cornelius Colabella […] το νομικός C. Trebatius Testa […] τον P. Volumnius Eutrapelus […] και τον C. Matius πρέπει να αναφερθούν άλλοι των οποίων η αντίθεση προς τον Καίσαρα έχει επιβεβαιωθεί, ο L. Manlius Torquatus, πρόξενος το 65 π.Χ., ο Aulus Torquatus […] ο L. Papirius Paetus […] ο M. Fadius Gallus […] ο Trebianus […] και ο Statilius […] Για πολλούς (L. Varius Rufus, T. Pomponius Atticus, Valerius Messalla), συμπεριλαμβανομένων μερικών που ήταν μετρίως υπέρ του Καίσαρα ( Piso Caesoninus, Hirtius, Pansa, Trebatius Testa, Matius), δήλωσαν τον εαυτό τους ότι ήταν όχι ενάντια στους απελευθερωτές αλλά ενάντια στον Αντώνιο και τους triumvirs. Όπως ακριβώς ο ίδιος ο τυραννοκτόνος Gaius Cassius είχε γίνει Επικούρειος το 46 π.Χ. «όχι για να απολαύσει τον hortulus [ μικρό κήπο] , αλλά για να καταλήξει γρήγορα στο συμπέρασμα ότι ο τύραννος έπρεπε να εξαλειφθεί...» (Jones, Επικούρεια Παράδοση).
Η κόρη του Piso, Calpurnia Caesaris (γεννημένη περίπου το 75), ήταν επικούρεια, και πιθανότατα το ίδιο ίσχυε και για τον πολύ νεότερο ετεροθαλή αδελφό της τον Lucius Calpurnius Piso Pontifex (48 π.Χ.—32 μ.Χ.)...» (Φιλόδημος, Περί Οργής).
Στο επίγραμμα 27 Sider, ο προστάτης του Φιλόδημου, Piso […] καλείται να παραθέσει ένα δείπνο Επικούρειων φιλοσόφων που θεωρούνται [σύντροφοί] του στις 20, την ημέρα των γενεθλίων του Επίκουρου, και μια αγαπημένη ημέρα για τη γιορτή της σχολής. (Η κόρη του Piso, Carpurnia, σύζυγος του Ιούλιου Καίσαρα, είχε μια απελεύθερη Επικούρεια γυναίκα, την Anthis, η οποία ονόμασε τον γιο της εικάδιον, «20ό». (The Philosophizing Muse: Η Επιρροή της Ελληνικής Φιλοσοφίας στη Ρωμαϊκή Ποίηση ).
Η επιρροή χαρακτηρίζεται από τη νέα μόδα της λέξης ειλικρίνεια και του επιθέτου ειλικρινής. Ο Horace κατέφυγε σε αυτή τη νέα ορολογία όταν δήλωσε ότι η Γη δεν είχε ποτέ παράγει «λευκότερες ψυχές» από τον Virgil, τον Plotius και τον Varius [Rufus], ένα τρίο που ήταν ακόμα επικούρειο […] Ο Horace απέδωσε στον επικούρειο Quintilius Varus, τον ευγενικό αλλά σκληρό κριτικό» (De Witt, Επίκουρος και η φιλοσοφία του).
Ο Avallone (1962,) γράφει ότι ο Maecenas ήταν Επικούρειος. Ο André (1967) πιστεύει ότι ήταν Επικούρειος, αλλά όχι απόλυτα αφοσιωμένος στη φιλοσοφία. Ο Le Doze (2014) τον θεωρεί Επικούρειο, όχι αληθινό Επικούρειο, αλλά μια ρωμαϊκή εκδοχή του. (Mountford, Maecenas).
Οι Σάτιρες του Horace οφείλουν επιρροή σε ένα ευρύ φάσμα ειδών και συγγραφέων, συμπεριλαμβανομένης […] της ηθικής παράδοσης του Επικουρισμού. (Yona, Epicurean Ethics in Horace: The Psychology of Satire).
Στην Επιστολή 30, [ο Σενέκας] αφηγείται μια συζήτηση με έναν ηλικιωμένο επικούρειο ονόματι Aufidius Bassus, ο οποίος, όπως λέει, αντιμετωπίζει την προσέγγιση του θανάτου με αξιοζήλευτη ηρεμία. (Μίτσης, Oxford Handbook of Epicurus and Epicureanism).
Μαζί με την προσοχή και τον έλεγχο πηγαίνει και η ενεργός ελπίδα για τα καλά που θα έρθουν, όπως αποδεικνύεται από τα λόγια του Cicero στον χαρούμενο Επικούρειο Papirius Paetus: «Εσείς, ωστόσο, όπως διδάσκει η φιλοσοφία σας, θα νιώσετε υποχρεωμένοι να ελπίζετε για το καλύτερο, να συλλογίζεστε το χειρότερο και να υπομένετε ό,τι πρόκειται να συμβεί» (De Witt, Επίκουρος και η φιλοσοφία του).
Ένας συγγραφέας ονόματι Marcus Pompilius Andronicus ενδιαφερόταν περισσότερο για την επικούρεια φιλοσοφία του παρά για να δώσει ιδιαίτερη προσοχή σε ζητήματα γραμματικής στα γραπτά του. (McDonald, The Biblical Canon: Its Origin, Transmission and Authority).
Τον πρώτο αιώνα της Αυτοκρατορίας, ο ηρωισμός της αυτοκτονίας μεταξύ της αριστοκρατίας σε αντίθεση με τον δεσποτισμό των Καισάρων συνδέθηκε με τον Στωικισμό, αλλά η πιο δραματική από τις σκηνές θανάτου που περιγράφει ο Tacitus είναι αυτή του επικούρειου Petronius...» (Επίκουρος και η φιλοσοφία του).
Αν πιστέψουμε τον Κικέρωνα και τον Σενέκα, η εικόνα που προβλήθηκε στους Επικούρειους από τους επικριτές επηρέασε την αυτοδιαμόρφωση μεταγενέστερων Επικούρειων όπως ο Apicius, ο Nomentanus και ο Piso, οι οποίοι παρερμήνευσαν τι εννοούσε ο Επίκουρος με την ηδονή. (Η Επινόηση και η Γένεση του Επίκουρου).
Ο Pollius Felix είναι Επικούρειος, όπως ο Manlius Vopiscus και ο Septimius Sevirus. (Stace, P. Papinius Statius, Silvae Βιβλίο II: Σχόλιο). Πιο άμεσες ενδείξεις προέρχονται από έναν επικούρειο χαρακτήρα από την Απάμεια, που καταγράφεται σε μια επιγραφή του Aurelius Belius Philippus [2ος αιώνας μ.Χ.].» (King, Epicureanism and the Gospel of John: A Study of Their Compatibility).
Επίσης, ο Αλέξανδρος αρνήθηκε να απαντήσει σε οποιονδήποτε από την Αμάστριδα του Πόντου, επειδή ένας σημαντικός πολίτης αυτής της πόλης, ο Lepidus, ήταν Επικούρειος με πολλούς οπαδούς. (Gordon, Επίκουρος στη Λυκία: Ο Κόσμος του Δεύτερου Αιώνα του Διογένη από τα Οινάανδα ).
Αυτές οι γραμμές ενθαρρύνουν τον Vessey […] να χαρακτηρίσει τον Septimius Sevirus επικούρειο. Αρκετά εύλογο. (Birley, Septimius Sevirus: The African Emperor).
[Ο Παύλος από την Ταρσό] ήταν Εβραίος στην καταγωγή, επικούρειος στην πρώιμη εκπαίδευσή του και Χριστιανός στον προσηλυτισμό» (De Witt, St. Paul and Epicurus).
Ωστόσο, η νεανική αφοσίωση [του Παύλου] στα δόγματα του Επίκουρου υπερισχύει μέχρι στιγμής των πεποιθήσεων της ώριμης ηλικίας του, ότι του είναι αρκετά εύκολο να γράφει «σύμφωνα με τη φύση» και «ενάντια στη φύση» και στην Α΄ προς Κορινθίους Επιστολή 11:14 αναγνωρίζει στην πραγματικότητα την αρχή που αποκηρύσσει αλλού: «Δεν σας διδάσκει η ίδια η φύση;» Αυτή η φρασεολογία είναι ξένη προς την Καινή Διαθήκη, εκτός από τις Επιστολές του. Παρά τη θέλησή του, συμμερίζεται την επικούρεια κλίση της κοινής γνώμης της εποχής. (De Witt, St. Paul and Epicurus).
Ο Παύλος, ο οποίος στα ευαίσθητα νιάτα του είχε γοητευτεί από τις φωνές των σειρήνων του Επίκουρου […] Όταν [ο Παύλος] έγραψε, «Τα πάντα είναι νόμιμα», επιβεβαιώνοντας την ελευθερία της επιλογής του, ήταν ο πρώην επικούρειος που μίλησε. (De Witt, St. Paul and Epicurus).
Η συγγένεια των διδασκαλιών του Παύλου με εκείνες του Επίκουρου θα γίνει ακόμη πιο σαφής για εμάς αν ρίξουμε μια ματιά στα θέματα της φήμης, της δύναμης και του πλούτου, ειδικά στα τελευταία. (De Witt, St. Paul and Epicurus).
Αντιγένης ( 1ος αιώνας π. Χ.), ήταν φίλος του Φιλόδημου του Γαδαρινού και ίσως επικούρειος. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 27).
Αντίπατρος (1ος αιώνας μ. Χ.;) ήταν επικούρειος και φίλος του Διογένη του Οινοανδέα. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 27).
Αντιφάνης (3ος/2ος αιώνας π. Χ.), ήταν επικούρειος που για άγνωστους λόγους ήρθε σε ρήξη με τη σχολή. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 28).
Αντώνιος (2ος αιώνας π. Χ.), ήταν επικούρειος που αντάλλασσε απόψεις με τον Γαληνό σε ιατρικά θέματα. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 30).
Απολλόδωρος [Λαμψακινός] [1] (4ος αιώνας π. Χ.), ήταν επικούρειος και αδελφός του Λεωντέα του Λαμψακινού. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 31).
Απολλόδωρος [ο επικούρειος] [2] (3ος αιώνας π. Χ.) ήταν επικούρειος, ίσως μαθητής του Πολύστρατου. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 31).
Απολλόδωρος [ο Αθηναίος] [4] (2ος αιώνας π. Χ.), ήταν επικούρειος, σχολάρχης για μεγάλο μέρος του 2ου αιώνα π. Χ.. Η μακρά θητεία του τού χάρισε το παρατσούκλι «Κηποτύραννος». Έγραψε πολλά βιβλία, συμπεριλαμβανομένου ενός βίου του Επίκουρου, και ήταν δάσκαλος του Ζήνωνα του Σιδώνιου. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 31).
Απολλωνίδης [2] (3ος αιώνας π. Χ.), ήταν επικούρειος. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 32).
Απολλοφάνης από Πέργαμο (1ος αιώνας π. Χ.), ήταν επικούρειος και εξέχων πολίτης της Περγάμου, που στάλθηκε σε αποστολή στη Ρώμη για λογαριασμό της πόλης του. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 35).
Αμυνίας από τη Σάμο (1ος αιώνας π. Χ./ 1ος αιώνας μ. Χ.), ήταν επικούρειος και ιερέας στον Ναό της Ήρας στη Σάμο. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 21).
Ανάξαρχος (4ος/ 3ος αιώνας π. Χ.), σύμφωνα με τον Πλούταρχο από τη Χαιρώνεια, ο Ανάξαρχος ήταν παραλήπτης επιστολής του Επίκουρου. Συμπεραίνει ότι ήταν ο ίδιος επικούρειος. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 22).
Αρχαιφών [1] (4ος/ 3ος αιώνας π. Χ.), ήταν επικούρειος και ο παραλήπτης επιστολής από τον ίδιο τον Επίκουρο. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 36).
Αριστώνυμος [2] (3ος/2ος αιώνας π. Χ.), ήταν επικούρειος και φίλος του Διονύσιου [3] (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 36).
Αρτέμων [1] (3ος/2ος αιώνας π. Χ.), ήταν επικούρειος και δάσκαλος του Φιλονίδη του Λαοδίκειου. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 51).
Αθήναιος [1] (2ος/1ος αιώνας π. Χ.), ήταν επικούρειος, μαθητής του Πολύαινου του Λαμψακινού. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 54).
Αθηνόγορος [1] (2ος/1ος αιώνας π. Χ.), ήταν επικούρειος. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 55).
Αθηνόδωρος ο Αθηναίος (1ος αιώνας μ.Χ.), ήταν επικούρειος. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 56).
Αρτεμίδορος του Πάριου (1ος αιώνας π. Χ./ 1ος αιώνας μ. Χ.), έγγραψε ένα βιβλίο για τα ουράνια φαινόμενα με το οποίο διαφωνούσε απόλυτα ο Σενέκας. Ίσως ήταν επικούρειος. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 50).
Βάκκχος (1ος αιώνας π. Χ.), ήταν φίλος του Φιλόδημου του Γαδαρινού και ίσως επικούρειος. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 59).
Balbus, Lucius Conelius (1ος αιώνας π. Χ.), καταγόταν από τις Γάδες (Καντίθ) της Ισπανίας και έγινε ο πρώτος ξένης καταγωγής ύπατος της Ρώμης το 40 π.Χ. Έγινε φίλος του Κικέρωνα, ο οποίος τον υπερασπίστηκε με επιτυχία σε μια νομική αγωγή. Σχόλια που έκανε ο Κικέρωνας υποδηλώνουν ότι ήταν Επικούρειος. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 59).
Bassus, Lucius Aufidius (1ος αιώνας π. Χ.), σύμφωνα με τον Σενέκα, ο Bassus ήταν επικούρειος που έδωσε μαρτυρία για τη διδασκαλία της σχολής του με τρόπο που αντιμετώπισε την παρατεταμένη υγεία του. Ήταν ιστορικός αλλά δεν σώθηκε κανένα από τα έργα του. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 59).
Καλλίστρατος (3ος αιώνας π. Χ. ;) ήταν επικούρειος. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 69).
Celer, Caius Artorius (1ος ή 2ος αιώνας μ.Χ.), ήταν επικούρειος φιλόσοφος από την Βόρεια Αφρική. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 72).
Κελσος [1] (1ος αιώνας μ.Χ.), ήταν επικούρειος που έζησε την εποχή του Νέρωνα. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 73).
Κελσος [2] (2ος αιώνας μ.Χ.), ήταν επικούρειος και φίλος του Λουκιανού από τα Σαμόσατα. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 73).
Κηφισοφών (2ος αιώνας π. Χ.; ), ήταν επικούρειος. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 74).
Χαρμίδης [2] (4ος/ 3ος αιώνας π. Χ.), ήταν επικούρειος και φίλος του Αρκεσίλαου από την Πιτάνη. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 74).
Κινέας (3ος αιώνας π. Χ.), ήταν σύμβουλος του Πύρρου, βασιλιά της Ηπείρου. Ήταν σαφώς άριστος γνώστης της φιλοσοφίας και ήταν ίσως επικούρειος. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 79).
Κρόνιος Λαμψακινός (4ος/ 3ος αιώνας π. Χ.), σπούδασε με τον Εύδοξο της Κνίδου πριν γίνει επικούρειος και αλληλογραφούσε με τον Επίκουρο. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 88).
Δάμις [2] (2ος αιώνας μ. Χ.), είναι επικούρειος που αναφέρεται από τον Λουκιανό τον Σαμοσατέα. Οι γνώμες διίστανται εάν πρέπει να θεωρείται ιστορικό πρόσωπο ή όχι. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 100).
Δαμοφάνης (2ος αιώνας π. Χ.;), ήταν πιθανώς επικούρειος. Το όνομα του εμφανίζεται σε απόσπασμα κειμένου στο οποίο διατυπώνεται επικούρεια θέση σχετικά με τη θρησκεία. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 91).
Δημήτρια (4ος/ 3ος αιώνας π. Χ.), ήταν μέλος της κοινότητας του Επίκουρου και η σύντροφος του Έρμαρχου του Μυτιληναίου. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 93).
Διόδωρος [3] (3ος αιώνας π. Χ..), ήταν επικούρειος. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 100).
Διόδωρος [5] (1ος αιώνας μ.Χ.), ήταν επικούρειος που αυτοκτόνησε σε κατάσταση ικανοποίησης και με καθαρή συνείδηση, σύμφωνα με τον Σενέκα. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 100).
Δίων [2] (1ος αιώνας π. Χ.), εμφανίζεται να είναι επικούρειος τον οποίο γνώριζε ο Κικέρων, αλλά για τον οποίον είχε λίγο χρόνο ή σεβασμό. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 105).
Διονύσιος Ρόδιος (1ος αιώνας μ.Χ.;) ήταν επικούρειος και φίλος του Διογένη Οινοανδέα. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 107).
Διότιμος από Σημαχίδες (3ος αιώνας π. Χ.), ήταν επικούρειος στην Αθήνα και πιθανόν μαθητής του Πολύστρατου. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 109).
Dolabella, Publius Cornelius (1ος αιώνας π. Χ.), ήταν επικούρειος και για κάποια περίοδο γαμπρός του Κικέρωνα. Πολιτικά ενεργός, πέτυχε την αμφίβολη διάκριση να ανακηρυχθεί δημόσιος εχθρός από τη Ρωμαϊκή Σύγκλητο. Το 43 π.Χ., ολοκληρωτικά ηττημένος, διέταξε έναν από τους στρατιώτες του να τον σκοτώσει. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 109).
Δοσίθεος (4ος/ 3ος αιώνας π. Χ.), ήταν πιθανόν επικούρειος. Μια επιστολή γραμμένη προς αυτόν από τον Επίκουρο σχετικά με το θάνατο του γιού του Ηγησιάνακτα [2] αντιγράφηκε από τον Διογένη Οινοανδέα. Το όνομα του εμφανίζεται κάποιες φορές ως Σοσίθεος. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 111).
Dossennus, φαίνεται να ήταν φιλόσοφος, ίσως επικούρειος. Ο Σενέκας αναφέρει μνημείο προς αυτόν με επιγραφή που πιστοποιεί τη σοφία του. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 111).
Egnatius (1ος αιώνας π. Χ.), ήταν επικούρειος που έγραψε ένα ποίημα Για τη Φύση των Πραγμάτων. Έχει κάποια ομοιότητα με το έργο του Λουκρήτιου με τον ίδιο τίτλο και γενικά θεωρείται ότι γράφτηκε μετά από αυτό. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 113).
Επικούρειος (1ος/2ος αιώνας μ.Χ.), ήταν επικούρειος που εμφανίζεται σε έργο του Πλούταρχου από τη Χαιρώνεια. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 116).
Εύδημος (4ος αιώνας π. Χ.), ήταν επικούρειος και αναφέρεται σε επιστολή του Επίκουρου. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 121).
Ευγάθης (3ος αιώνας π. Χ. ;), ήταν κουρέας από τη Θεσσαλία που εγκατέλειψε το κόψιμο των μαλλιών για να γίνει επικούρειος. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 123).
Exuperantia (3ος/4ος αιώνας μ.Χ.), ήταν φιλόσοφος στο Hadrumetum [αρχαία φοινίκικη αποικία στη νότια Τυνησία]. Όπως ο σύζυγος της, Ηρακλαμών Λεωνίδης, ήταν πιθανόν επικούρεια. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 131).
Hauranus, Caius Stallus (1ος αιώνας π. Χ./1ος αιώνας μ.Χ. ;), ήταν μέλος της επικούρειας κοινότητας της Νεάπολης. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 138).
Ηγησιάναξ [2] (3ος αιώνας π. Χ.), ήταν πιθανόν επικούρειος. Ο γιός του Δοσίθεου και αδελφός του Πύρσωνα, πέθανε νέος και ο Επίκουρος έστειλε παρηγορητική επιστολή στην οικογένεια του. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 139).
Ηρακλαμών Λεωνίδης (3ος/4ος αιώνας μ.Χ.), ήταν επικούρειος από το Hadrumetum. Η σύζυγος του ήταν η Exuperantia. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 139).
Ηλιόδωρος [2] (1ος/2ος αιώνας μ.Χ.), ήταν επικούρειος και στενός φίλος του αυτοκράτορα Αδριανού. Διαδέχθηκε τον Popillius Theotimus ως σχολάρχης της σχολής στην Αθήνα. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 139).
Ηλιόδωρος από την Αντιόχεια (3ος/2ος αιώνας π. Χ.), ήταν επικούρειος που κατείχε ανώτερη θέση στην αυλή του Σέλευκου Δ’. Διαφώνησε με τον βασιλιά για πολιτικό ζήτημα και τον δολοφόνησε. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 139).
Ηράκλειτος από την Ροδιάπολη (1ος αιώνας μ.Χ.), ήταν γιατρός, ποιητής και επικούρειος. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 144).
Ιπποκλίδης (4ος/ 3ος αιώνας π. Χ.), ήταν επικούρειος. Σύμφωνα με τον Valerius Maximus, γεννήθηκε την ίδια μέρα με τον Πολύστρατο, ήταν πολύ κοντά του σε όλη του τη ζωή, και πέθανε την ίδια μέρα με αυτόν. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 152).
Hirtius, Aulus (1ος αιώνας π. Χ.), ήταν επικούρειος και αλληλογραφούσε με τον Κικέρωνα, αν και καμία επιστολή του δεν διασώθηκε. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 154).
Ιόλαος από Βιθυνία (2ος αιώνας π. Χ.), ήταν ιατρός και ίσως επικούρειος. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 158).
Ειρηναίος από Μίλητο (2ος/1ος αιώνας π. Χ.), ήταν επικούρειος και μαθητής του Δημήτριου του Λάκωνα. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 158).
Luccesius, Lucius (1ος αιώνας π. Χ.), ήταν ιστορικός και φίλος του Κικέρωνα. Κάποιες επιστολές του Κικέρωνα προς Lucceius υποδηλώνουν ότι μπορεί να ήταν επικούρειος. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 170).
Λυκόφρων [2] (4ος/3ος αιώνας π. Χ.), σύμφωνα με τον Πλούταρχο από την Χαιρώνεια ήταν επικούρειος. Ο Λεωντέας ο Λαμψακινός αλληλογραφούσε μαζί του. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 172).
Maximus [1] (1ος/2ος αιώνας μ.Χ.), ήταν επικούρειος και φίλος του Πλίνιου του Νεότερου. Εστάλη στη Ρώμη για να αναθεωρήσει τα συντάγματα των Ελληνικών πόλεων. Γνώριζε τον Επίκτητο και έχει διασωθεί υποτιθέμενη συνομιλία τους στο έργο Διατριβαί III.7. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 178).
Μενήστρατος (4ος/3ος αιώνας π. Χ.), ήταν επικούρειος, μαθητής του Μητρόδωρου του Λαμψακινού. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 185).
Μεννέας (1ος αιώνας μ.Χ. ;) ήταν επικούρειος και φίλος του Διογένη Οινοανδέα. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 185).
Messalla Corvinus, Marcus Valerius (1ος αιώνας π. Χ.), ήταν επικούρειος και φίλος του Horace. Ως νέοι, σπούδασαν μαζί στην Αθήνα. Αντιτάχθηκε στον Ιούλιο Καίσαρα αλλά συμφιλιώθηκε με τον Αύγουστο. Ως συγγραφέας έγραψε πλήθος έργων, στα οποία περιλαμβάνονταν φιλοσοφικές πραγματείες, αλλά κανένα δεν διασώθηκε. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 185).
Nero (2ος/1ος αιώνας π. Χ.), ο Δημήτριος ο Λάκων αφιέρωσε ένα βιβλίο στον Nero, γεγονός που καθιστά πιθανόν να ήταν ο ίδιος επικούρειος. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 194).
Opillus, Aurelius (2ος αιώνας π. Χ.), ήταν αρχικά δούλος ενός επικούρειου και μπορεί να ήταν επικούρειος ο ίδιος. Σε κάθε περίπτωση, όταν απελευθερώθηκε έγινε δάσκαλος φιλοσοφίας, αν και αργότερα στράφηκε στη ρητορική και τη γραμματική. Όταν ο Publius Rutilius Rufus στάλθηκε στην εξορία, ο Opillus πήγε μαζί του. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 201).
Πλάτων από Σάρδεις (1ος αιώνας π. Χ.), ήταν επικούρειος που δίδαξε στην Αθήνα. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 223).
Pollius Felix (1ος αιώνας μ. Χ.), ήταν επικούρειος και προστάτης του ποιητή Statius. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 223).
Pompedius (1ος αιώνας μ.Χ.). Σύμφωνα με τον ιστορικό Ιώσηπο, ο Pompedius ήταν επικούρειος Συγκλητικός. Εντούτοις, πολλοί πιστεύουν ότι ο «Pompedius» πρέπει να διαβαστεί «Pomponius» και το εκλαμβάνουν ως αναφορά στον Publius Pomponius Secundus, πολιτικό και συγγραφέα. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 228).
Pudentianus (2ος αιώνας μ.Χ. ;), ήταν επικούρειος. Ο Γαληνός έγγραψε ένα χαμένο έργο γι’ αυτόν. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 236).
Πύρσων (3ος αιώνας π. Χ.), ήταν γιός του Δοσίθεου και αδελφός του Ηγησιάνακτα [2]. Ήταν πιθανόν επικούρειος. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 238).
Volumnius Eutrapelus, Publius (1ος αιώνας π. Χ.), ήταν φίλος του Κικέρωνα και του Marcus Brutus. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο από τη Χαιρώνεια ήταν και φιλόσοφος, και φαίνεται πιθανότατα ότι ήταν επικούρειος. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 238).
Sisenna, Lucuius Cornelius (2ος/1ος αιώνας π. Χ.), γνώρισε αναγνώριση ως ιστορικός. Ο Κικέρων υπονοεί ότι ήταν επικούρειος, αλλά όχι πολύ συνεπής. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 249).
Θεοδωρίδας από τη Λίνδο (1ος αιώνας μ.Χ. ;) ήταν φιλοσοφικά γνωστός του Διογένη Οινοανδέα. Ήταν πιθανόν επικούρειος. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 263).
Θεοφείδης (3ος αιώνας π. Χ.), ήταν φίλος του Έρμαρχου του Μυτιλιναίου. Ο Έρμαρχος του έγραψε επιστολή στην οποίαν επιτίθετο στον Αλεξίνο της Ήλιδας. Φαίνεται ότι ο Θεοφείδης ήταν επικούρειος. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 266).
Τιμαγόρας (1ος αιώνας π. Χ.), ήταν επικούρειος και αναφέρεται από τον Κικέρωνα. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 266).
Trebianus (1ος αιώνας π. Χ.), ήταν φίλος του Κικέρωνα που ενδιαφερόταν για τη φιλοσοφία και ίσως ήταν επικούρειος. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 274).
Tucca, Plautius (1ος αιώνας π. Χ.), ήταν επικούρειος, μαθητής του Φιλόδημου του Γαδαρινού και του Siro. Ανάμεσα στους φίλους του ήταν ο Βιργίλιος και ο Οράτιος και εξέδωσε το χειρόγραφο της Αινειάδας του Βιργίλιου όταν πέθανε ο ποιητής. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 247).
Ζηνόβιος (2ος/3ος αιώνας μ.Χ.), ήταν επικούρειος, ο στόχος χαμένου βιβλίου του Αλέξανδρου του Αφροδισιέα. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 285).
Ζώπυρος (4ος/3ος αιώνας π. Χ.). Ο Καρνείσκος αφιέρωσε ένα βιβλίο σχετικά με τη φιλά στον Ζώπυρο, υπονοώντας ότι πιθανόν ήταν επικούρειος. (Curnow, The Philosophers of the Ancient Worlds: An A-Z Guide 285).
Αθήνα 26-2-2026
Μετάφραση- Επεξεργασία: Λεωνίδας Αλεξανδρίδης.